Het weekend



Toen Hans met zijn vrachtwagen op een vrijdagmiddag in ZuidoostFrankrijk de weg naar de Mont Blanc tunnel, en daarmee de richting van Italië insloeg, verheugde hij zich al op het weekend. Hij kwam heel vaak in Italië en bracht er veel weekenden door omdat zijn werk dat nu eenmaal met zich meebracht. De ene keer bracht hij het weekend door in het midden of zuiden van het land, de andere keer in het noorden, naar verhouding vrij vaak in de omgeving van Milaan. Dan zocht hij een goed restaurant, dat berekend was op vrachtwagens en hun chauffeurs. Hij had zo zijn voorkeur wat dat betreft, en was nu op weg naar één van zijn grote favorieten: een vrij groot restaurant met een kleine hotelaccommodatie en een grote parkeerplaats, waar zo'n driehonderd vrachtwagens konden staan. Maar niet alleen het gebouw en de parkeergelegenheid waren voor hem belangrijk; ook het personeel speelde een rol. Hij had heen hekel aan restaurants, waar de bediening chagrijnig rondloopt. Wie in een restaurant werkt waar vrachtwagenchauffeurs worden verwacht, moet tegen een stootje kunnen. Chauffeurs zijn nu eenmaal een apart soort volk, vooral als ze niet alleen de hele week, maar vaak ook nog de weekends onderweg zijn. Elke beroepsgroep heeft zijn eigen, specifieke humor en een serveerster in een chauffeursrestaurant moet daar wel tegen kunnen. Eén van zijn grote favorieten onder de restaurants was de Albergo in het Italiaanse Carisio. Er waren ruim voldoende faciliteiten voor chauffeurs, die het weekend onderweg moesten blijven, het eten was perfect en de bediening buitengewoon prettig. Bij de barman, Antonio, hoefde hij bij voorbeeld meestal niet te vertellen wat hij wilde drinken, want die vergiste zich maar zelden. En de dames, die de bediening van hongerige en dorstige chauffeurs verzorgden, waren allen berekend op hun taak: het de gasten naar de zin maken. Er waren mooie dames en minder mooie, oudere en ook jongere. Er was een vrouw, die oud genoeg was om mijn moeder te kunnen zijn. Ze heette Roberta en gedroeg zich vaak als een moederkloek, die ervoor zorgde dat haar "kuikens" goed te eten kregen. Soms keek ze een chauffeur even aan, luisterde naar zijn bestelling en zei hem dan rustig, dat hij dit of dat erbij moest nemen, want hij moest niet alleen lekker, maar ook goed eten. De jongens waardeerden haar en haar zorg allemaal, en hielden op hun eigen, soms wat ruwe manier van haar, Hans ook. Maar voor zijn grote favoriet had hij een regelrecht zwak: Monica, een jonge vrouw van een 24, een jaar ouder dan hij zelf was. Ze had lang donker haar en een vrij stevig figuur met een paar flinke borsten. Als ze eens niet vrolijk was – wat maar hoogst zelden gebeurde – dan kon ze wel eens wat droevig kijken. Maar ze was lief en haar gevoel voor humor was onovertroffen. Dat had ik een paar maanden geleden ontdekt. Toen het 's avonds tijd was om af te rekenen, zei ik voor de grap tegen haar: "Monica, kom even bij mij op schoot zitten en vertel me eens wat je van me krijgt." Zijn collega's aan de tafel lachten en wachtten nieuwsgierig af wat ze zou doen. Maar zonder blikken of blozen kwam ze bij hem op schoot zitten, terwijl ze haar notitieblokje pakte en hem voorrekende wat hij zou moeten betalen. Hij had zijn arm licht om haar middel gelegd, terwijl hij meelas wat ze opschreef. Toen ze klaar was zei ze, hem glimlachend aankijkend: "€ 23,75, alsjeblieft." "Jémig, wat ben jij duur." deed hij zielig, "Ik ben maar een arme chauffeur, hoor." "Dan moet je niet zo veel bestellen, Hans." lachte ze onaangedaan, nog steeds op mijn schoot. "Het is hier betalen of afwassen." Ze lachten allemaal, hij betaalde en Monica stond weer op om met haar werk verder te gaan.


Een paar minuten later meende een andere chauffeur zich wat meer vrijheid te kunnen veroorloven, toen Monica met de haar eigen gimlach bij hem op schoot ging zitten. Dat gaf problemen, waar Hans zich mee bemoeide en toen die waren opgelost, keek ze hem dankbaar aan. Vanaf dat moment waren zij de beste vrienden en wisselden telefoonnummers en emailadressen uit. Elke keer als hij de Italiaanse grens overstak en wist, dat hijngs de Albergo zou komen, belde hijar op om te vragen of ze dan moest werken of niet. Toen hij de twaalf kilometer lange Mont Blanctunnel achter zich liet en daarmee Italië binnenreed, belde hij Monica. Toen ze opnam, was ze blij verrast zijn stem te horen. "Hallo Hans. Wat leuk om jou weer eens te horen." riep ze. Hij moest onwillekeurig een beetje lachen, want ze hadden elkaar de vorige week nog gesproken. "Kom je hierheen?" "Ja. Ik moet maandag beginnen in Milaan, dus ik blijf het hele weekend bij jullie. Werk jij dit weekend?" "Ja, zaterdag in elk geval. Voor zondag is het nog even afwachten." "Maar als ik kom, dan werk jij toch graag?" grapte hij, terwijl hij de MontBlanc afzakte in de richting van het dal van Aosta. "Haha, ik wil ook wel eens vrij zijn, Hans." lachte ze geamuseerd. "Als ik zondag vrij ben, kunnen we misschien samen iets doen?" "Dat is de moeite van het overdenken waar, Monica. Ik ben over pakweg anderhalf uur bij je." "Oké, tot straks." "Tot straks, schat." zei hij vrolijk en hing op. Ongeveer anderhalf uur later reed hij de parkeerplaats bij de Albergo op en zocht en vond een plekje, waar hij de auto voor de rest van het weekend kon laten staan. Wat hij altijd deed als hij niet meer hoef te rijden, deed hij ook nu: hij werkte allereerst zijn administratie bij, deed nog een paar noodzakelijke dingen en besloot toen naar binnen te gaan en een capucino te drinken. Het was nog maar een uur vier, en zo vroeg op de dag hoefde hij nog geen bier. Monica zag hij nog niet, maar misschien was ze in de keuken met iets bezig. Toen hij een slok van zijn capucino nam, voelde hij ineens een arm om zijn middel en toen hij omkeek een paar warme lippen op zijn wang. "Hi Hans, welkom, jongen." zei Monica met een gulle lach. "Heb je een goeie reis gehad?" "Ja, natuurlijk." grinnikte hij, nadat hij haar ook op haar wang had gezoend. "Ik ging toch naar jou toe?" "Haha, complimenteus als altijd, hè?" "Jij verdient niet minder, Monica. Kan ik zo even douchen?" Ze keek op het sleutelbord, pakte een sleutel en gaf hem die. "Nummer zes." zei ze. "Bedankt. Kom jij straks m'n rug even doen?" Ze lachte allerliefst en zei toen: "Ik ga vanavond thuis onder de douche, Hans." "Ik hoop dat je daar vanavond de kans voor krijgt, meid. Er wordt veel sneeuw verwacht." zei hij. Hij had dat op de radio gehoord, vlak voordat hij naar binnen ging. "O. Nou, als ik niet naar huis kan, dan is hier misschien nog wel een kamer over." "En anders kom je toch gewoon bij mij slapen?" grinnikte hij en draaide me om om naar de douches te gaan, en Monica keek hem lachend na. Onder de douche fantaseerde hij natuurlijk wel over Monica, die zjn rug deed. Maar hij respecteerde haar te veel om haar voor een soort onenightstand te gebruiken; daarvoor was haar vriendschap hem inmiddels te veel waard geworden. Hij wist namelijk dat ze een verhouding had gehad met een andere Nederlandse chauffeur, die haar had laten zitten. Mede door hem had ze geleerd goed Nederlands te spreken, maar dat was dan ook het enige goede geweest, dat hij haar had nagelaten. Ze wist wel dat ze niet elke Nederlander, of welke andere nationaliteit dan ook, over één kam moest scheren, maar ze had zich wel voorgenomen om geen verhouding meer te beginnen met chauffeurs, die de Albergo bezochten. Dit had ze hem allemaal eens op een rustige avond verteld, tegen sluitingstijd. Hij begreep dat, en op die basis waren zij goede vrienden geworden. Hij was dan ook de enige chauffeur, die regelmatig in de Albergo kwam, die niet alleen haar privéadres had, maar ook haar telefoonnummer.


"Je bent de enige, die deze gegevens van mij heeft, Hans." zei ze. "Als ik ooit door iemand anders word gebeld, dan heeft hij m'n nummer van jou. Ik vertrouw er op, dat je dit nooit aan iemand anders geeft. Want ik heb geen behoefte aan privébezoekjes van allerlei chauffeurs." "Maak je geen zorgen, Monica." stelde hij haar gerust. "Ik beloof je, en dat doe ik maar één keer, dat niemand privéinformatie over jou van mij zal krijgen." "Ik maak me ook geen zorgen, Hans, anders had ik het je niet gegeven." glimlachte ze, terwijl ze haar hand even vriendschappelijk op zijn arm legde. Dat deed ze wel vaker, en beslist niet bij iedereen, en hij vond het altijd prettig. Nadat hij klaar was met douchen, zijn spullen naar de auto had gebracht en weer naar het restaurant was gegaan, viel het hem ineens op dat Monica er moe uitzag. Hij wachtte tot ze in de buurt was, stond op en vroeg haar zacht op bezorgde toon: "Monica, ben je moe?" Ze glimlachte vermoeid, waarop hij zei: "Doe je dan een beetje rustig aan? Je moet niet doordraaien, hoor." Ze legde even aangedaan haar hand op zijn arm en zei toen: "Dat wordt een beetje lastig, Hans. Het loopt naar etenstijd." "Ja, maar wie schiet er wat mee op als jij straks oververmoeid thuis zit?" "Niemand." knikte ze bevestigend, kneep even licht in zijn arm en ging weer verder met haar werk, want ze werd aan een tafeltje verderop geroepen. Hij vond het niet prettig haar zo te zien, want ze was ook wat minder vrolijk dan hij van haar gewend was. Aan de andere kant begreep hij ook wel dat het druk was en nog drukker zou worden, als iedereen kwam eten, maar dat nam niet weg dat hij liever de vrolijke Monica heen en weer zag lopen, zoals hij haar had leren kennen. Toen hij even naar buiten ging om een sigaretje te roken, was het net begonnen te sneeuwen. Dit was hoogstwaarschijnlijk de bui, waarover hij al op de radio had gehoord. Eerst sneeuwde het zachtjes, maar toen hij zijn peuk doofde, was het een dichte bui geworden en de lucht zag er niet uit alsof het snel weer zou ophouden. Hij maakte zich een beetje zorgen over Monica. Hij kende de weg, die ze moest volgen om thuis te komen, en àls er een pak sneeuw lag, zou híj daar al niet echt graag rijden. Binnen was het lekker warm en gezellig, en hij vergat de sneeuw. Monica was met haar collega's aan het werk, maar de meeste drukte was voor hen wel achter de rug, althans wat de bediening betrof. Op een gegeven moment zag hij haar naar de buitendeur lopen, terwijl ze hem aankeek en hem met haar ogen vroeg om mee te komen. In haar hand had ze een sigaret. Goed idee, meid, dacht hij en ging achter haar aan om weer een sigaretje te roken. Toen ze buiten stonden, schrokken ze allebei: er lag nu zeker wel tien centimeter sneeuw, en nóg was het einde van de bui niet in zicht. "Hans, wil je mij iets vertellen?" vroeg ze, toen ze weer wat bekomen was. "Altijd, meid." glimlachte hij. "Ik ben over een uurtje of zo klaar. Dan zal er vast nog meer sneeuw liggen. Hoe kom ik dan thuis? Want ik weet niet of ik dan nog wel durf te rijden." "En ik weet niet of ik jou dan nog wel laat rijden." voegde hij er kalm aan toe. "Zijn hier geen kamers beschikbaar?" "Niet voor ons allemaal." "Dan zullen we daar iets op moeten verzinnen." zei hij, terwijl ze plotseling even huiverend naast hem kwam staan. "Maar één ding weet ik wel." "En dat is?" vroeg ze zacht en leunde licht tegen me aan. "Dat ik jou in dit weer onder geen voorwaarde alleen naar huis laat rijden." "Ja, maar jongen, ik zal straks toch naar huis moeten." "Dat hoeft niet persé. Als het echt niet gaat, dan is er nog wel een mogelijkheid. Maar ik wil al helemáál niet dat je die verkeerd begrijpt."


"Wat bedoel je, Hans?" "Ik heb een auto met een enorme cabine, en een bed over. Bovendien is het er heerlijk warm. Maar als jij denkt dat ik gebruik van jouw probleem wil maken, dan moeten we iets anders bedenken. Ik kan je ook in jouw auto naar huis rijden." Hij had eerst niet eens in de gaten dat ze hem plotseling strak aankeek, met die blik in haar mooie ogen, die hij zo prachtig aan haar vond. Pas toen hij haar hand op zijn arm voelde, zag hij haar hem aankijken. "Hans, je weet dat ik een relatie met een chauffeur heb gehad, hè?" begon ze voorzichtig. "Ja, dat heb je me zelf verteld." knikte hij, "Maar niet àlle chauffeurs zijn zo, Monica." "Dat weet ik, jongen, dat weet ik." Ze kneep hem licht, als om hem gerust te stellen, in zijn arm en ging verder: "Dat probeer ik me ook de hele tijd voor te houden, vooral als jij er bent. Maar kun je begrijpen, dat ik daardoor voorzichtig geworden ben?" "Ja, dat begrijp ik zeker." knikte hij, "Ik zou net zo reageren. Maar om je te bewijzen dat ik geen misbruik van jouw situatie wil maken, mag jij in mijn auto slapen, en kruip ik wel in de jouwe." Ze keek hem met grote ogen aan en zei toen zacht: "Je meent het, hè?" "Ik ben nog nooit zo serieus geweest, meisje." verzekerde hij haar. "Bedankt. Maar daar is geen sprake van." Ze kuste hem op de wang en zei: "Ik moet weer naar binnen, Hans." "Oké. Maar ik kan je straks ook wel even naar huis brengen." "Dat is tenminste een zinnig voorstel." lachte ze, maar ik zag de dankbaarheid in haar ogen. "Ik in een warme vrachtwagen slapen en jij in een steenkoud Fiatje, dat gaat niet, Hans." Om een lang verhaal kort te maken: toen Monica naar huis kon, lag er een pak sneeuw van een centimeter of tien, vijftien. Daar maakte Hans zich niet zo druk om, maar zij was geen ervaren chauffeur, en bovendien zou ze op weg naar huis over een weggetje moeten, dat voor haar met zo veel sneeuw wel eens wat link zou kunnen zijn. Monica was geen heldhaftige automobiliste, dus had hij zijn besluit snel genomen. Toen ze haar jas aantrok om weg te gaan, ging hij naar haar toe en zei, mijn hand ophoudend: "Geef mij de sleutels van je auto maar, meid." "Wat wil je daarmee, jongen?" wilde ze glimlachend weten. "Ik breng je naar huis, en ik haal je morgenvroeg weer op. Dan weet ik tenminste zeker, dat je hier weer heelhuids terug komt." Ze zag de sneeuw op het parkeerterrein, keek me dankbaar aan en zei toen: "Oké. Laten we maar gaan dan." Toen ze naar haar auto liepen, ging een achterdeur van de keuken open en stond Antonio daar, haar baas en een fijne vent. "Monica, hoe kom jij thuis met dit weer?" vroeg hij. "Hans rijdt me, Antonio. En hij haalt me morgenvroeg ook weer op." "O, dan is het goed." knikte hij, en zei tegen mij: "Ben jij een beetje voorzichtig met mijn meisje?" "Komt goed, Antonio." beloofde ik en lachend stapten we in haar kleine Fiat. Toen ze een keer onderweg waren kwam ik al vrij gauw tot de conclusie, dat het maar goed was dat ik haar even naar huis bracht. Het sneeuwde nog steeds en het zicht was slecht, zodat zelfs de Italianen wat rustiger aan deden op de weg. En dat wil wat zeggen, want daar zijn ze niet goed in, om het maar vriendelijk te zeggen. Monica zat zwijgend naast hem, maar toen ze eindelijk bij haar thuis waren – een ritje van drie kwartier, die je normaal in twintig minuten kunt doen – zei ze: "Hans, er is geen sprake van dat jij met dit weer nog weer terug gaat. Dat zou betekenen, dat je morgen nog twee keer door deze troep moet." "Nou, èn?" "Simpel," zei ze, terwijl ze naar binnen gingen, "ik wil het niet op mijn geweten hebben, als jou onderweg wat overkomt." Hij zat er ook niet echt op te wachten om weer door dit hondenweer te moeten, maar voor haar zou hij het doen. "Oké." knikte hij. "Heb je dan misschien nog een biertje koel staan?" "Genoeg." glimlachte ze, schudde de sneeuw uit haar haar en trok haar jas uit. "Probleempje is alleen, dat ik maar één bed heb." "Geen probleem, meid. Ik slaap wel op de bank." "Daar kun je niet slapen." wierp ze tegen. "Ik wel. En als ik toevallig slecht slaap, dan heb ik morgen de hele dag om dat in de auto in te halen." In een vriendschappelijk gebaar legde hij zijn handen op haar schouders, keek haar aan en zei: "Monica, jij gaat nu naar bed en slapen, want ik zie aan je dat je doodop bent. Maak je om mij maar niet druk. Als ik nu slaap te kort kom, dan haal ik die morgen wel weer in. Die kans krijg jij niet, meisje."


Ze glimlachte vermoeid, al was ze het er nog steeds niet mee eens, maar ze zag ook geen andere oplossing. "Dan haal ik in elk geval een dekbed voor je, want dat heb ik wel." Toen ze even later met een dik donzen dekbed de kamer in kwam, zou ze dat netjes voor hem op de bank leggen. Maar hij nam het haar uit handen en commandeerde: "Naar bed jij! Maak dat je wegkomt!" Ze keek hem even aan met een mengeling van verwondering en toch ook wel dankbaarheid, en vroeg toen plotseling: "Hans, mag ik jou eens iets persoonlijks vragen?" "Zo lang het mijn pincode niet is, altijd." grinnikte hij en spreidde het dekbed op de bank uit. Ze lachte even en zei toen: "We zijn hier met ons tweeën, in mijn huis. Niemand die ons lastig valt. Waarom doe je dan geen poging om mij te versieren, of te verleiden of hoe je het ook maar wilt noemen?" Hij had direkt het gevoel dat zijn antwoord op haar vraag voor haar belangrijk was, en omdat je met eerlijkheid het verst komt, keek hij haar recht in haar mooie, bruine ogen en zei eenvoudig: "Monica, dat wil ik wel en dat wil ik niet. Ik wil het wel omdat mijn lijf nu eenmaal op je reageert nu we hier met ons tweeën zijn. Maar ik wil het niet, omdat jouw gevoelens en je vriendschap mij te veel waard zijn voor een vlug nummertje. Ik wil dat je me vertrouwt, maar ik besef heel goed, dat ik je vertrouwen moet verdienen, zeker gezien je ervaring in het verleden. En nu opgehoepeld en naar bed, want het is morgen weer vroeg dag voor jou." Hij draaide haar om en wilde haar naar haar slaapkamer duwen, maar dat liet ze zich niet zo maar doen. Ze verzette zich halflachend, keek hem aan, kreeg een traan in haar ogen en vroeg met een beverig stemmetje: "Je hebt gelijk, Hans. Maar wil je me dan in elk geval even knuffelen? Daar heb ik echt even behoefte aan." "Beloof je me dat je dan naar bed gaat?" vroeg hij streng. Ze glimlachte en knikte. "Na een snelle douche." beloofde ze. Toen sloeg hij zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan. Ze leunde even behaaglijk met haar rug tegen hem aan en legde haar armen over de zijne. "Monica, ik wil je even wat zeggen." begon hij russtig, "Zo langzamerhand kennen wij elkaar al aardig goed en ben ik jou tot mijn vrienden gaan rekenen. Mijn vrienden gebruik ik niet, ik hou van ze. En ik laat me liever door hen gebruiken." Ze begreep direct wat hij bedoelde, leunde nog wat meer tegen hem aan en zei zacht: "Je bent lief, Hans." Toen draaide ze zich om, kuste hem licht op de mond en zei met een warme blik in haar ogen: "En nu ga ik gauw even douchen, en dan naar bed. Zoals beloofd." Lachend maakte ze zich los uit zijn armen en met een "Welterusten, vriend." verdween ze naar de douche. Hans glimlachte en begon zijn kleren uit te trekken om onder het dekbed te kruipen. Hij sliep binnen een minuut. Dat kon Monica niet zeggen. Nadat ze had gedoucht droogde ze zich af en liep naakt naar haar slaapkamer. Even later lag ook zij in bed, maar ze kon de slaap niet vatten. Ze lag maar te denken aan de man, die haar volkomen belangeloos door het barre weer naar huis had gereden en nu op haar ongemakkelijke bank probeerde te slapen. Ze verzette zich ook tegen de gedachte van een relatie met wéér een chauffeur. Ze was zó bitter teleurgesteld in haar vorige relatie, dat ze zich had voorgenomen daar nooit weer aan te beginnen. Maar als vriend was Hans charmant en buitengewoon hulpvaardig. Ze wist ook dat hij geen misbruik van haar vertrouwen zou maken. Die gedachte spookte maar door haar hoofd, èn de wetenschap dat hij voor haar plezier probeerde te slapen op een bank, die daar volgens haar niet geschikt voor was. Dat gaf haar een warm gevoel, maar hield haar ook uit de slaap. Omdat ze ervan overtuigd was dat Hans de slaap evenmin kon vatten èn ze hem vertrouwde, stond ze plotseling op, sloeg een nachthemd om haar schouders en ging naar de kamer. Daar was alles in donker gehuld, maar ze kende natuurlijk de weg en deed een paar stappen naar de bank. Maar voordat ze hem kon zien liggen, hoorde ze het al: hij snurkte, en was dus al lang vertrokken. Ze hurkte even naast hem en keek vertederd glimlachend naar zijn slapende gezicht. Even streelde ze zijn wang, maar was bang hem wakker te maken en ging weer naar bed. Ze merkte amper dat ze ging liggen, want toen sliep ze al.


De volgende morgen stond ze om negen uur op, trok een nachthemd aan over haar naakte lichaam en keek in de kamer naar de bank. Ze zag dat Hans nog steeds sliep en ging glimlachend naar de keuken om een ontbijt klaar te maken. Toen dat klaar was ging ze ermee naar de kamer en zette het op de salontafel. Hans lag met ontbloot bovenlichaam op zijn rug en zijn knappe gezicht enigszins naar haar toegedraaid. Het dekbed was half van hem afgegleden. Monica glimlachte dankbaar en vond het bijna jammer hem te moeten wekken. Toch deed ze het, door vertederd haar sensuele lippen op de zijne te drukken. Op Hans had dat het effect van een wekker: hij was meteen klaarwakker. Verrukt sloeg hij zijn armen om haar heen, kuste haar terug en riep toen enthousiast: "Jémig, wàt een verrúkkelijke manier van wakker worden is dat, zeg! Ik wou dat me dat elke dag gebeurde!" "Dat doe ik alleen bij een vriend, Hans." lachte ze opgewekt, "Een héél lieve vriend." "Dan zal ik mijn best doen nog veel liever te worden." grinnikte hij, in zijn espresso roerend. Terwijl ze op een toastje knabbelde, glimlachte ze, met een mengeling van verdriet en hoop, en zei zacht: "Dat kan niet, Hans. Je bént al te lief." "Dat kan ook niet." pareerde hij meteen, "Voor echte vrienden kun je nooit lief genoeg zijn." Ze smeerden beiden een toastje en Monica antwoordde: "Je zei gisteravond dat je van je vrienden houdt." "Inderdaad." knikte hij, "En daar neem ik geen woord van terug, want daarvoor zijn ze me te kostaar, Monica." "Dat zou ik ook niet graag willen. Maar ik begrijp wat je daarmee bedoelt. Ik heb er vannacht veel aan liggen denken, waardoor ik niet al te best heb geslapen." "Dat kan knap vervelend zijn." "Inderdaad. Ik ben het met je eens dat echte vrienden kostbaar genoeg zijn om van ze te houden. Toen ik een keer tot die conclusie was gekomen, wilde ik je dat vertellen. Bovendien vond ik het zielig, dat jij op de bank moest zien te slapen. Dus wilde ik je om die redenen bij mij in bed hebben. Maar toen ik in de kamer kwam, was jij volgens mij heel ver weg, want je snurkte nogal. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om je wakker te maken, want je lag zó lief te slapen! Toen ben ik maar weer naar bed gegaan en als een blok in slaap gevallen, voor het eerst die nacht." "Dan kon je wel eens een moeilijke dag te wachten staan, als je zo slecht geslapen hebt." concludeerde Hans, die direct probeerde te bedenken hoe hij haar kon helpen. "Ik vrees het ook, maar ik sla me er wel doorheen. Wat ik wilde zeggen, Hans, is dit: ik wilde je bij mij in bed hebben, de armen om elkaar heen en van elkaar genieten. Maar toen ik je zo lief zag slapen, dacht ik even: misschien is dat maar goed ook. Want ik wilde je wel graag, Hans, maar ik was en ben bang. Bang voor een nieuwe relatie. Begrijp je wat ik bedoel?" Hij keek haar even aan en zag haar mooie ogen vol warmte en sympathie, maar ook angst. "Kom eens even naast me zitten." zei hij eenvoudig, op de plaats naast hem kloppend. Ze deed wat hij zei, hij sloeg een arm om haar heen en trok haar licht tegen zich aan. "Monica, weet je ook nog wat ik gisteren zei over vertrouwen verdienen?" Ze knikte zonder hem aan te kijken, maar leunde tegen hem aan. "Maak je geen zorgen om mij, meisje." probeerde hij haar gerust te stellen. "Als jij klaar bent voor een relatie, dan zal ik er voor zorgen dat je daar nooit spijt van krijgt. Al zal ik daarvoor hier in Italië moeten komen wonen. En nu ga je maar weer daar zitten." "Nee, ik blijf hier." Ze verzette zich lachend toen hij haar weg wilde duwen. ze keken elkaar aan en toen kusten ze elkaar even. "Waarom ben jij zo lief, Hans? Waarom word ik verliefd op jou, terwijl ik dat niet wil?" "Ik denk," begon hij voorzichtig, "dat dat in jouw geval een beetje een conflict is tussen je verstand en je hart. Je hart zegt je misschien, dat je iemand gevonden hebt, die helemaal of grotendeels voldoet aan het beeld, dat je van je ideale man hebt. Je verstand zegt je dat dat niet kan, en daar heb je je conflict. Je wilt je hart volgen, maar je verstand raadt je dringend aan om dat niet te doen." "Volgens mij ben jij een glanzende carrière als psycholoog misgelopen." glimlachte ze, terwijl ze even zijn wang streelde. Hij grinnikte en besloot toen, omdat het voor haar tijd werd om naar de Albergo te gaan: "Dan zal ik je nog een ding meegeven: je verstand zegt je ook niets te overhaasten en vooral niets te f***eren. En nu ga jij je aankleden, want je moet zo naar het werk."

Toen ze een klein uurtje later in de Albergo aankwamen, zaten de eerste cappucino en espressodrinkers al binnen en werden de eerste ontbijten al rondgebracht. Monica verdween direct naar de keuken, maar niet nadat ze Hans nog even vriendschappelijk op de wang had gekust. er waren natuurlijk diverse chauffeurs, die dat zagen en er ging dan ook meteen een gejoel op. Hans grinnikte en Monica maakte zich lachend uit de voeten. Antonio had het ook gezien en had er zo zijn gedachten over. Maar die werden al gauw weer in beslag genomen door de mensen aan de bar, die iets te drinken wilden hebben. Hij gaf Hans een cappucino en bediende daarna anderen. Maar toen het even rustig aan de bar was, ging hij naar de tafel, waar alleen personeel mocht zitten, en gebaarde hem om even mee te komen. "Hoe was het gisteravond, op weg naar huis?" vroeg hij, toen Hans bij hem was gaan zitten. "Beestachtig, Antonio." verklaarde die onomwonden. "Ik betwijfel of ze het alleen had gered. Er lag zo'n vijftien centimeter sneeuw en het waaide nogal. Ik ben blij dat ik haar gebracht heb, want ik schrik niet zo gauw van sneeuw." "En heb je haar vanmorgen weer opgehaald?" Antonio had een zwak voor Monica en was daarom bezorgd om haar veiligheid. "Nee," glimlachte Hans, "madam had onderweg al besloten dat ik niet alleen terug mocht rijden. Ik moest bij haar blijven slapen. Vanmorgen zijn we samen weer teruggekomen." "Jij hebt bij haar geslapen?" klonk het verwonderd. "Ik dacht dat ze zich had voorgenomen om . . . " "Wacht even, Antonio." onderbrak Hans hem meteen. "Zij heeft in haar eigen bed geslapen, en ik op de bank. Ik heb haar met geen vinger aangeraakt, dat beloof ik je., omdat ik weet dat je een zwak voor haar hebt." "Hans, zij is voor mij de dochter, die Christina en ik nooit gekregen hebben." "Daarom." knikte Hans, "Juist daarom heb ik haar gebracht, en ook omdat ik een zwak voor haar heb." "Je weet toch dat ze een relatie met een chauffeur heeft gehad, die haar veel verdriet heeft gedaan, hè?' "Ja, Antonio, dat weet ik. Maar om haar meer verdriet te besparen ben ik net zo bezorgd om haar als jij. We hebben het erover gehad, en ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik kan wachten." "Hans," zei de Italiaan, zijn hand op de schouder van de ander leggend, "ik had jou gisteravond niet met haar laten vertrekken als ik jou niet vertrouwd had. Tegen elke andere chauffeur zou ik gezegd hebben: ik breng haar thuis, en niemand anders." "Antonio,"begon Hans met een brede glimlach, "jij krijgt van mij een espresso van het huis, en dan zal ik je eens iets vertellen." "Wáát?? Ik krijg van jou een espresso, en ik mag hem zelf betalen?? Zoiets kan alleen een Olandese bedenken." Hans sloeg hem lachend op de schouder en zei: "Ik zal je vertellen wat ik tegen Monica heb gezegd: dat ik haar nu goed genoeg ken en waardeer om haar tot mijn vriendenkring te rekenen, en dat ik van mijn vrienden houd. Stelt dat je gerust?" "Ik zei toch al dat ik niemand anders haar naar huis had laten brengen?" bromde Antonio, "Nou, waar blijft die espresso, die ik zelf mag betalen?" Zijn gast stond grinnikend op en liep naar de bar om een espresso en een cappucino te halen. Intussen kwam Monica met een vochtig doekje om de tafel schoon te vegen. Terwijl ze daarmee bezig was, keek Antonio een ogenblik naar de bar, waar Hans stond te wachten en zei toen tegen haar: "Die Olandese zal goed voor je zijn, Monica. Híj speelt niet met je, zoals die andere. Daar ben ik zeker van." Zonder haar bezigheid te onderbreken keek ze hem een ogenblik aan. Zag hij daar ineens een traantje in haar ogen opwellen? "Maak je geen zorgen, meisje. Daar is het leven veel te mooi voor." zei hij gauw, toen hij Hans met twee koffie terug zag komen. "Alsjeblieft, een espresso." zei deze, "En die heb ìk al betaald."


Die avond lag er nog net zo veel sneeuw als de dag ervoor. Voor Antonio was het een uitgemaakte zaak. Hij wenkte Hans even naar de bar en vroeg toen: "Zou jij Monica vanavond naar huis willen brengen? Het is een rot stuk, dat ze moet rijden en . ." "Ik weet het, Antonio." onderbrak Hans hem glimlachend, "Ik heb haar gisteravond ook al gebracht, weet je nog?" "Ach ja, dat is ook zo. Neem mijn auto maar, die lijkt me wat beter in dit weer dan dat ding van haar." "Oké." "Als je morgen om een uur of elf terug bent, dan ben je vroeg genoeg." "Dan kan ze een keer fatsoenlijk uitslapen." grijnsde Hans tevreden. Ongeveer een uurtje later liepen Hans en Monica naar buiten, maar toen ze hem haar autosleutels wilde geven, sloeg hij die af en glimlachte. "Ik heb al vervoer geregeld, dat voor dit weer en deze sneeuw beter geschikt is dan jouw autootje." "O ja, wat dan wel? Wij maken heus wel goeie auto's, hoor." Hij legde lachend een arm om haar schouders en zei: "Je hebt mij ook niet horen zeggen dat dat niet zo is. Ik zeg alleen maar dat de auto, die ik geregeld heb, voor deze weersomstandigheden beter geschikt is dan de jouwe." Toen ze op een grote BMW X5 afliepen, zette Monica grote ogen op. "Heb je Antonio om zijn auto gevraagd? Nee toch zeker?" "Nee, dat heb ik niet." kon Hans naar waarheid antwoorden, "Hij heeft hem mij zelf aangeboden." Toen ze bij haar thuis voor de deur stopten gingen ze naar binnen en Monica draaide meteen de verwarming hoger. "Kan ik iets te drinken voor je pakken?" riep Hans vanuit de keuken, die al bij de geopende koelkast stond. "Ja, doe maar een biertje." antwoordde ze, terwijl ze haar jas uittrok en die aan de kapstok hing. Ze ging naar de kamer en liet zich languit in de comfortabele bank vallen. "Ik ben moe." zei ze, terwijl Hans de kamer weer in kwam met twee biertjes. "Dat is een overbodige mededeling." grinnikte hij, gaf haar een biertje en bewonderde een ogenblik haar heerlijke figuur. "Je bent moe, hè?" "Een beetje wel, ja." knikte ze, terwijl ze het flesje aan haar mond zette. "Ben jij niet moe? Je hebt vandaag in de Albergo meer gedaan dan Antonio van zijn gasten mag verwachten." "Dat was een kleinigheid." haalde hij zijn schouders op, nog steeds staande. Ze keek hem glimlachend aan, klopte op de plaats naast haar en vroeg: "Kom je even naast me zitten? Ik wil graag even lekker tegen je aanleunen, als je het niet erg vindt." "Dat vind ik vréselijk!" lachte hij geamuseerd, ging zitten en legde een arm losjes om haar heen, terwijl ze zich behaaglijk tegen hem aan nestelde. Ze kuste hem even op zijn wang en legde toen haar hoofd tegen zijn schouder. Zo zaten ze een tijdje op de bank. De televisie stond aan, maar ze keken er niet naar, beiden met hun eigen gedachten bezig. "Hans?" vroeg Monica na een poosje te hebben gezwegen. "Ja?" "Waarom ben jij zo lief?" Hij glimlachte, dacht een ogenblik na en antwoordde toen: "Ik weet niet of ik lief ben, Monica, dat laat ik graag aan anderen over. Ik probeer alleen maar mezelf te zijn." "Word ik daarom verliefd op jou?" "Ik weet niet of jij verliefd op mij bent. Ik denk alleen maar te weten wat ik voor jou voel." Snel legde Monica haar vinger op zijn lippen en zei, op bijna angstige toon: "Zeg maar niets, Hans. Ik ben verliefd op jou, maar ik ben er bang voor. Begrijp je wat ik bedoel?" Hij trok haar even wat steviger tegen zich aan en zei: "Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, Monica; maak je maar geen zorgen, meisje." "Kun jij met een vrouw naar bed gaan zonder iets voor haar te voelen?"


"Dat gebeurt me maar hoogst zelden. Als een man in de stemming is om met een vrouw naar bed te gaan, alleen maar voor de sex, en ze zijn het daar beiden over eens, dan kan ik me er íets bij voorstellen. Zelf zou ik het daar wel eens moeilijk mee kunnen hebben, want ik kan m'n gevoelens nu eenmaal niet zo maar uitschakelen." "En als ik nu eens met jou naar bed wil?" "Als ik dat zou doen, dan zou dat in elk geval voor mij verplichtingen naar jou toe geven. Verplichtingen, die ik graag zou aangaan, dat wel." Monica zweeg een tijdje, maar hij voelde haar hele lichaam beven, alsof ze met zichzelf in strijd was. Hij zakte wat onderuit om haar knappe gezichtje wat beter te kunnen zien en zag dat ze inderdaad met zichzelf in tweestrijd was. Toen ze hem aankeek, recht en diep in zijn ogen, zette ze plotseling haar flesje neer en ging op zijn schoot zitten. Ze nam zijn hoofd in haar handen en kuste hem diep en onstuimig. Er leek wel geen einde aan haar kus te komen, en Hans beantwoordde die met alle vurigheid, die in hem was. Zonder hun diepe tongzoen te onderbreken nam Monica zijn handen, legde die uitnodigend op haar borsten en drukte ze aan. Haar verlangen werd beantwoord toen ze hem onder zich voelde groeien. "Breng me naar de slaapkamer, Hans, en neem me mee naar bed." hijgde ze zacht. "Weet je het zeker?" vroeg hij, terwijl zijn handen lichtmasserend over haar borsten gingen. "Já, ik weet het heel zeker. Je moet me nu direkt meenemen en bij me komen." "Monica, als ik dat doe, dan beschouw ik jou als mijn vaste vriendin, en niet zo maar als één uit mijn vriendenkring." "Het is goed, Hans. Neem me nu maar mee." "Hé, hoor je wel wat ik zeg?" "Ja hoor, heel goed." glimlachte ze blij. "Wat zei ik dan?" Monica schoot in een gelukkige lach en zei: "Dat je mij als je vaste vriendin beschouwt, als je met me naar bed gaat." "En wat zeg jij daarop?" wilde hij weten, om niet alleen zichzelf, maar vooral ook haar voor een mogelijke teleurstelling te behoeden. "Dat het goed is, Hans." Ze zag de bezorgdheid in zijn ogen en begreep die; daarom hield ze alleen maar meer van hem, dat wist ze nu wel zeker. En toen zag ze dat zijn ogen een uitdrukking van overgave kregen. Ze legde haar hand op zijn broek, voelde hem groeien en kneep er even lekker stevig in. "Neem je me nog mee, of moet ik jou meenemen?" glimlachte ze warm, met een stem waarin haar liefde doorklonk. "Heb ik eigenlijk wel keus?" grinnikte hij, opgewonden door haar hand op zijn broek. "Niet zo gek veel, denk ik." lachte ze gelukkig, schoof zijn rits open en liet haar hand naar binnen glijden. "Maar ik kan je wel helpen een keuze te maken." "Die keuze hèb je al lang gemaakt, verleidelijk loed er dat je bent." Lachend greep hij even naar haar borsten en kneep er ge nietend in. Met een blik vol verlang en en genot stond ze op, nam zijn hand en zei zacht: "Neem je me nu mee naar de slaapkamer, Hans? Want je begrijpt natuurlijk wel, dat ik je niet nog een keer op de bank laat slapen, hè?" Hans zag het geluk in haar ogen en wist dat ze haar twijfels had overwonnen. Hij lachte blij en sloeg zijn armen om haar heen. In hun beider kus was de volkomen overgave besloten. Hij leidde haar naar de slaapkamer, en terwijl ze op de rand van het bed ging zitten, zei ze zacht, terwijl ze hem aankeek en haar bloesje uittrok: "Hans, ik moet je iets bekennen. Sinds Kees heb ik geen man meer gehad, en dat is nu ruim een jaar geleden." "Lieve schat, wat wil je daar nu mee zeggen?" Hij was naast haar gaan zitten en streelde haar haar. "Nou ja," schokschouderde ze, "ik weet niet, ik . . . " " . . . weet niet of ik het nog wel kan?" vulde hij vriendelijk aan. "Nee, dat zal wel lukken." glimlachte ze, een beetje verdrietig. "Maar ik ben bang, dat ik jou misschien wel zal teleurstellen."


Hans draaide haar gezichtje naar zich toe, keek haar recht in haar donkere ogen en zei: "Monica, we zijn geen van beiden volmaakt, oké? We gaan er samen wat van maken, en dan bedoel ik niet alleen de sex." Plotseling lachte ze door haar tranen heen, kuste hem onstuimig op zijn mond en duwde haar tong naar binnen. Intussen ritste ze zijn broek open en maakte die los. "Waarom ben je zo lief, Hans?" vroeg ze, met een van geluk stralend gezicht. "Omdat ik van je hou, misschien?" glimlachte hij en liet haar haar gang gaan, terwijl hij zijn hand strelend over haar grote, volle borsten liet gaan. "We hebben toch geen haast, hè?" "Nee, waarom?" "Omdat we dan alle tijd hebben om op ons gemak van elkaar te genieten, Monica. We hebben geen haast en we gaan de dingen lekker over ons heen laten komen." Monica lachte hem met een warme blik in haar ogen toe en zei zacht: "Sabbel eens lekker aan mijn tepels, Hans. Dat windt me zo heerlijk op, vooral doordat jij het doet." Hans kuste haar borsten en zei, als om haar moed in te spreken: "Monica, lieve lekkere schat van mij, als ik van jouw lijf geniet, dan komt dat vooral doordat ik van jóu geniet." Ze nam zijn hoofd en duwde dat naar haar borsten, terwijl haar hand in zijn broek gleed en met zijn snel groeiende lul naar buiten kwam. Terwijl hij aan haar tepels sabbelde en likte en er nu en dan zachtjes in beet, begon zij zijn worst te masseren en kreunde licht van genot. "O Hans, in verlang zo naar je. Ik wil je hard en diep in me voelen en je sterke armen om me heen. Ik wil je helemáál, m'n jongen." "Je kunt me krijgen, schat. Ik ben er helemaal voor jou." "Mag ik jouw lul eens proeven?" "Monica, je mag álles. Doe gewoon waar je zin in hebt, want dat doe ik ook. En als je graag wilt dat ik iets bij jou doe, dan moet je dat zeggen, oké?" "Ja, oké." lachte ze opgewonden, "Weet je wat ik graag wil?" "Nou?" Ze aarzelde even en zei toen bijna verlegen: "Ik wil je tong graag tussen mijn benen voelen. Wil je dat wel?" "O, gráág!" riep hij opgewonden, "Kom hier met je poes! Ik drink je helemaal leeg!" Geil en opgetogen lachend duwde ze hem achterover op het bed en trok hem zijn broek uit, zodat hij languit naakt voor haar lag. Daarna rukte ze zichzelf de kleren van haar heerlijke lijf en liet hem even haar heerlijke naaktheid bewonderen. Toen kwam ze schrijlings over hem heen en nam zijn lul in haar hand. Hans legde zijn handen op haar billen en duwde die naar beneden, totdat hij haar donkere schaamhaar op zijn mond voelde. Terwijl hij zijn tong ver uitstak en die over haar opgewonden klit liet fladderen, wat haar al direkt deed kreunen van genot, voelde hij haar sensuele lippen over zijn eikel glijden en zijn harde lul geheel in haar mond verdwijnen. Ze drukte haar buik stevig op zijn mond en zoog en sabbelde opgewonden aan zijn lul. Maar ze begon er pas heftig met haar mond aan te trekken, toen ze zijn vinger strelend tussen haar billen door voelde gaan en haar bruine sterretje ketelen. Ze slaakte een gesmoorde kreet van genot. Ze beet speels in zijn lul en begon zijn met zijn ballen te spelen. Dat moedigde hem aan zijn vinger tussen haar billen naar binnen te duwen en die heen en weer te bewegen. Intussen zag hij ook kans een paar vingers in haar natte kut te duwen, zonder zijn tong van haar klit te halen. Het wond haar zo sterk op, dat ze plotseling en met een luide kreet klaarkwam. Haar drijfnatte kut vloeide over van haar liefdessappen, die recht in zijn mond liepen. Monica kreunde jammerend van intens genot, terwijl ze weer naar zijn lul hapte. Ze voelde aan zijn ballen, dat hij op springen stond en wilde zijn keiharde paal in haar mond hebben als hij begon te spuiten. Zachtjes jammerend bleef ze aan hem zuigen en zijn ballen bewerken, terwijl haar drijfnatte kut voor de tweede keer een indrukwekkende hoeveelheid liefdessap in zijn mond liet lopen. Hans dronk het als nectar. En omdat hij oprecht van deze vrouw hield, wilde hij alles van haar hebben en haar alles geven wat hij haar te bieden had, niet alleen zijn eigen lijf. Hij wist het niet, maar Monica had exact dezelfde gedachte: de lichamelijke opwinding, die nu door haar heen raasde, was het gevolg van de liefde, die ze voor deze man voelde. Ze wilde helemaal in hem opgaan en hem helemaal in zich voelen. Daarom zoog ze aan zijn lul en verwachtte elk moment gul te worden beloond voor haar liefdevolle inspanningen. Slechts een paar ogenblikken later riep hij dat hij eraan kwam en ze moedigde hem aan door nog harder aan zijn lul te zuigen en zijn ballen te kietelen. Toen slaakte hij een ingehouden kreet en schoot zijn zaad met grote kracht haar warme, zuigende mond in. Hij kreunde luidkeels van genot en kneep hard in haar billen. Toen ze voelde dat hij zich volledig in haar mond had leeggespoten, liet ze zijn lul uit haar mond glijden en draaide zich snel om. Ze strekte haar heerlijke, naakte lichaam bevend op het zijne uit en ontspande zich. Zijn zaad had ze nog steeds in haar mond. "Monica, wat is er?" vroeg hij, nog nahijgend van het genot. "Je trilt helemaal. Je huilt toch niet?" Ze keek hem aan met een gelukkig gezicht, dat nat was van haar tranen van geluk. Toen slikte ze zijn zaad door en liet zich gaan. Ze klampte zich aan hem vast alsof ze hem nooit meer los wilde laten en snikte.


"Hans, dit is gewoon te mooi en te heerlijk om waar te zijn." "Lieve schat, het is mooi en het is heerlijk, en het is nog waar ook." zei hij troostend, terwijl hij haar blote rug streelde. "Ik ben er helemaal voor jou." "En we zijn nog niet eens goed begonnen." riep ze huillachend uit, "Je moet nog in me komen, en ik wil dat je me neukt zoals je nog nooit geneukt hebt. Hoor je? Je moet die heerlijke lul van je nú in mijn kut stoppen en me neuken!" "Lieve geile Monica," grinnikte hij opgewonden, "ik zal je het paradijs laten zien." "Ik ben al in het paradijs, lieverd." lachte ze blij, terwijl ze naast hem op haar rug ging liggen. "Je hoeft me alleen nog maar heerlijk te neuken." Hans leunde op zijn elleboog en genoot van de aanblik van haar naakte lichaam, terwijl hij zacht haar borsten streelde en nu en dan plagend in haar tepels kneep. "Háns! Ik wil dat je me neukt, nú!" riep ze, en voegde er nogal onlogisch aan toe: "Alsjeblieft?" Glimlachend en vol tederheid kwam hij over haar heen en ging tussen haar wijd gespreide benen. Ze greep naar zijn lul, masseerde die even en leidde hem toen naar haar vol begeerte wachtende, kletsnatte kut. Terwijl hij rustig in haar schoof kwam ze hem al tegemoet en sloeg haar armen om hem heen. "Doe maar rustig aan, lieve schat van me." zei ze, "Ik heb alle tijd. Ik hoop dat je de hele nacht in me blijft." "We zullen ook nog even moeten slapen, hè?" grinnikte hij, terwijl hij rustig in en uit haar buik begon te bewegen. Ze begon hem meteen met haar getrainde kutspieren te bewerken. Ze wilde alles van hem, en ze wilde het snel. Er zou nog wel een gelegenheid komen, dat ze op hun gemak de hele nacht van elkaar konden genieten. "Geef me een kus." commandeerde ze, "Ik wil je tong in mijn mond voelen." Hans deed maar al te graag wat ze hem opdroeg en ze begon heerlijk op zijn tong te sabbelen, terwijl hij zijn keiharde lul rustig in en uit haar warme en natte kut liet glijden. Hij merkte aan haar zuigen aan zijn tong, dat ze genoot van zijn lul en probeerde zo diep mogelijk in haar te komen. Ineens trok hij zijn tong terug en zei zacht: "Geef me jouw tong eens." Ze lachte geil en duwde de hare zo diep mogelijk in zijn mond, waarna Hans er verrukt en opgewonden mee begon te spelen. Intussen bleef haar behandeling van zijn lul met haar kutspieren bepaald niet zonder effect. Dat werd nog versterkt doordat ze met haar vingers zijn ballen kietelde, en Hans voelde zijn climax in rap tempo naderen. "Monica, ik kom zo!" "Ja, oh ja, kom maar. Oh, héérlijk! Spuit mijn kut maar helemaal vol, lieve schat!" Hij stootte nu hard in haar buik en zag dat haar grote borsten opwindend op het ritme mee deinden. Met een luide kreet schoot hij zijn zaad met grote kracht in de zuigende kut van zijn vriendin, die het gillend van intens genot ontving. Ze trok zijn hoofd naar zich toe, kuste hem vurig en duwde haar tong diep in zijn mond, terwijl zijn laatste golfjes sperma in haar overlopende, drijfnatte en soppende kut kwamen. "Blijf nog even zo liggen, Hans." vroeg ze zacht. "Het voelt zo heerlijk, als je op me ligt." Hij dacht een ogenblik na, keek in haar mooie ogen, die vol liefde stonden, en zei toen: "Oké, ik vind het heerlijk om op je te liggen., dus ga ik nooit weer van je af. Ik blijf hier, Maria." Ze lachte, en dat voelde hij ook aan zijn lul, die nog lekker in haar kut zat. "Ik méén het, Maria." zei hij, nu ernstig. "Wat zou je ervan vinden als ik hier kwam wonen?" Ze lachte ongelovig alsof ze nog niet kon bevatten wat hij zei. "Je bedoelt, hier wonen, bij mij, het hele jaar?" "Nee, ik huur het huisje hiernaast, oké." Ze gaf hem een por in zijn zij, waar hij niet tegen kon en waardoor hij bijna uit haar floepte. "Nee, je moet nog in me blijven, nu zeker." riep ze gauw, en duwde tegen zijn billen om hem weer dieper in zich te krijgen. "Hans, kunnen we nu even serieus doen?" "Dat is niet makkelijk als ik in die lekkere kut van je zit, maar ik zal m'n best doen." Ze lachte, trok haar kutspieren om zijn lul even lekker aan en werd toen weer ernstig. "Hans, hoor ik dat goed? Jij wilt hier komen wonen?" "Ja." Hij kuste haar en wachtte haar volgende vraag af. "Maar . . . maar . . . " "Ja?" glimlachte hij, zachtjes in haar kut bewegend. "Maar je huis in Nederland dan?" "Dat is maar een huurhuis, schat. als ik morgen de huur opzeg, dan ben ik er over een maand van af. Volgende vraag." Maria begreep natuurlijk heel goed wat hij zei, maar ze kon het maar moeilijk bevatten. Duizenden vragen – nou ja, bij wijze van spreken dan – spookten door haar mooie hoofd. "Maar je werk dan? Je hebt het toch naar je zin bij je baas?' "Lieve schat," zei hij, haar knappe gezicht met kussen bedekkend, "ik heb het er al lang met hem over gehad. Hij had me al eens gevraagd of het niet iets voor mij was om hier te gaan wonen, en dan retourvrachten voor hem te regelen. Daar had ik op dat moment geen zin in, omdat ik toen nog niet zo veel van je hield. En . . . " "Hó, wacht even!" onderbrak ze hem met groot wordende ogen. "Wat zeg je daar?" "Ik weet niet wat je bedoelt." hield hij zich met een effen gezicht van de domme.


"Dat weet je heel goed, boef. Je zei: omdat ik toen nog niet zo veel van je hield. Dus neem ik aan, dat je dat nu wel doet. Heb ik dat goed? Nee, je mag niet uit mijn kut, nog niet." "Ja, Maria, ik hou van je. Ik heb met mijn baas overlegd, en hij zei dat ik hier maar een huis voor mezelf moest zoeken, het liefst een waar ik ook een kantoor kan inrichten. En een redelijke loods, waar we goederen kunnen opslaan, plus een fatsoenlijk terrein er omheen. Als jij het met mij ziet zitten, dan heb ik het huis al. En voor een geschikte loods kunnen we dit weekend wel even rondkijken. Maria, ik weet dat jij slechte ervaringen met buitenlandse chauffeurs hebt, en jij niet alleen. Maar jij weet dat ik meer dan eens geprobeerd heb duidelijk te maken dat niet alle chauffeurs zo zijn. Ik wil met je trouwen, en ik wil minstens honderd kinderen van je." Ze keek hem met grote ogen aan, terwijl ze probeerde te lachen, maar de emoties stormden door haar heen. En toen welden een paar tranen in haar mooie ogen op. "Huil maar, schat. Ik hou van je." zei hij zacht. Maar ze verzette zich tegen haar tranen en riep het toen uit. "IK hou ook van jou, Hans. En nu ga je me neuken zoals je nog nooit eerder hebt gedaan. Hoor je dat?" "Ja, dat kan ik moeilijk niet horen." grinnikte hij. Hij begon langzaam weer in haar te bewegen, en Maria sloeg haar armen om hem heen en perste hem tegen zich aan, waardoor haar grote borsten bijna geplet werden. "Neuk me, Hans. Neuk me naar de zevende hemel. Ik weet dat je van me houdt, maar laat het me voelen." Nog nooit had Maria zó van de sex genoten als nu met de man, van wie ze intens hield. Ze voelde zijn grote lul in haar kut groeien en dat maakte haar nog gelukkiger en geiler dan ze al was. Ze streelde de zijkanten van zijn lichaam, want ze wist dat hij dat heerlijk vond, en bewerkte zijn lul met haar kutspieren. "Hans, ik wou dat we voor altijd zo door konden gaan." hijgde ze onder zijn stoten. "Lieve schat, we gaan het nog veel vaker doen." kreunde hij, genietend van de kracht waarmee ze hem omklemde en hem het gevoel gaf dat zijn keiharde lul in een heerlijke, hete bankschroef zat. Maar plotseling hield ze hem tegen. "Hans." "Ja." "IK wil op je zitten. Dan kun je goed zien hoe je in me zit en terwijl ik jou neuk, kun jij fijn met mijn borsten spelen." Hij gleed uit haar en ging naast haar liggen, terwijl zij ging zitten en schrijlings over hem heen kwam. Ze greep naar de zendmast op zijn buik en hield die voor de ingang van haar kletsnatte en hete kut. Terwijl ze hem recht in zijn ogen keek, liet ze zich zakken en voelde ze hoe zijn paal langzaam in haar buik werd opgenomen. Ze genoot er intens van, keek hem lachend aan en zei: "Nu ga ik jou berijden, chauffeurtje van mij!" Hans lachte en was gelukkig, omdat Maria dat was. Ze bereed hem zoals ze nog niet eerder had gedaan en bewerkte zijn lul met haar getrainde kutspieren en wilde zijn zaad in zich voelen spuiten. Haar geraffineerde aanpak had tot resultaat, dat ze daar niet lang op hoefde te wachten. Ze voelde hem verstrakken en zag het ook aan zijn gezicht. Terwijl hij haar borsten bijna fijn kneep van genot, bracht hij hijgend en kreunend uit: "Maria, ik kóm. Ik ga klaarkomen!" "Ja, kom maar schat, ik verlang naar je zaad!" riep ze uit en trok nog eens extra aan zijn op springen staande lul. Met een dierlijke kreet slingerde Hans zijn zaad met grote kracht haar zuigende en trekkende kut in, terwijl Maria luid gillend op zijn spuitende fontein klaarkwam. Lachend en huilend van genot en geluk viel ze hem in de armen en overdekte hem met kussen, waaruit haar intense liefde voor hem sprak.
75% (3/1)
 
Categories: Mature
Posted by willem3
5 months ago    Views: 961
Comments (2)
Reply for:
Reply text
Please login or register to post comments.
5 months ago
Was monica haar serveerstersnaam?
5 months ago
Heerlijk verhaal, wel jammer dat er op het laatst wat foutjes in zitten