De regisseur (Deel 2)

De klokken luidden en ik schrok wakker. God, ik lig toch niet weer ergens in een kerk te slapen vanwege de oersaaie stem van de priester? Ik keek opzij en zag mijn vertrouwde nachtkastje uit mijn ouderlijk huis – met daarop een iPhone waarvan de wekker afging. Vandaar de klokken. Gelukkig, ik was gewoon thuis. Maar ik moet toch eens een ander geluidje instellen, want ik denk steeds dat ik in een kerk ben. Maar nogmaals, ik was blij dat ik gewoon thuis was, want het had na gisteravond heel anders kunnen lopen. Fuck – wie heeft er op mijn hoofd gestaan? Ik voel het nu: het is de kater. En niet zo een die poten heeft…In plaats van gisterenavond teksten te leren voor de repetities vandaag had ik iets heel anders gedaan: ik was de kroeg ingedoken en, hoewel ik nog niet eens zoveel op had, was ik blij toen ik eenmaal veilig thuis was. Normaal ben ik een gedisciplineerd acteur, maar gisterenavond moest het gewoon even: niks aan de kop en zuipen! Ik was ook zo ontzettend woest. Toen ik na mijn zalige ruksessie namelijk dacht eindelijk ontspannen te zijn kwam er een sms’je binnen van niemand minder dan Derek – die overigens in mijn telefoon niet onder de D van Derek staat, maar onder de E van Eikel. En dan niet het soort waar ik zo van hou. Terwijl ik op mijn rug naar het plafond zat te staren, probeerde ik me te herinneren wat de exacte inhoud van de sms was. Ik was me in gedachte wederom zo aan het irriteren dat ik niet doorhad dat de klokken nog steeds waren aan het luiden. Ik keek geïrriteerd naar mijn iPhone, met een vragende blik of er geen App was uitgevonden die de wekker automatisch uitschakelde…Helaas, ik moest nog steeds op ‘ontgrendelen’ en vervolgens het ‘aan/uit’ knopje klikken. God, wat een werk op de vroege ochtend. Toch maar even doen, dacht ik bij mezelf, anders wordt de priester die aan het touw moet trekken om die klokken te laten luiden nog moe. “Haha!” – ik lachte hardop om mijn eigen flauwe grap. Vervolgens stond ik op.

Ik keek op mijn iPhone en zag de tijd: 08.31 uur. Over iets minder dan anderhalf uur stond het gesprek met Derek op het programma. “Ach ja, natuurlijk!” dacht ik bij mezelf. “Daar ging die sms ook over!” Ik had de sms gisterenavond uit frustratie reeds verwijderd, maar kon hem me plots weer helder voor de geest halen. Het bericht zei: “Blijkbaar zag je geen reden om je vanavond meteen bij mij op kantoor te melden. Morgenochtend om 10.00 uur verwacht ik je. Kom op tijd, anders hoef je helemaal niet meer te komen!” – ja, zo was het precies. “Och Derek toch…” zuchtte ik met een sarcastisch lachje. “Ik ben gisterenavond gekomen – en hoe! In de letterlijke betekenis van het woord. Dat dit niet op jou kantoor was, tsja…” Weer moest ik lachen om mijn eigen flauwe grap. Ik dacht terug aan de ruksessie gisterenavond – ik was lang niet meer zo lekker klaargekomen. Het beeld van de mooie jongen met de bruine krulletjes, groenblauwe ogen en het baardje was nog niet van mijn netvlies af. Mijn gebruikelijke ochtenderectie leek het even niet meer aan te kunnen – man, wat was mijn pik hard! Hij sprong bijna uit mijn boxer. Moet ik ook maar niet aan mooie jongens met bruine krulletjes, groenblauwe ogen en een baardje denken. Wat ik me op dat moment niet realiseerde was dat Derek er precies zo uitzag. Maar op de een of andere manier konden die eikel van een regisseur en mijn mooie ideaalbeeld van de perfecte jongen niet door één deur. Hadden mijn hersens dat verdrongen op dat moment? Ik weet het tot op heden nog steeds niet. Ik haalde mijn pik uit mijn broek om mezelf een lekkere beurt te geven. Wat was hij toch mooi: geschoren, 16 centimer en hij leek dikker dan ooit. Ik had gewoon zin om te spuiten. Maar dit keer won mijn verstand het van mijn geilheid. Of beter gezegd: mijn maag - die knorde als een beer. Ik had honger, en hoe.Ik besloot dus eerst maar eens wat te gaan eten.

Aangekomen in de keuken deed ik de broodkast open. Ik viel weer in een teleurstelling: geen brood. Oh ja, ook dat had ik gisterenavond nog moeten doen: boodschappen. Ik redde het nooit meer om nog naar de bakker te fietsen. Hoe kom ik snel aan eten? Ach natuurlijk: Ellen. Mijn lieve hartsvriendin en collega stond ook steevast rond deze tijd op en eens in de zoveel tijd ontbeten we samen, bij mij of bij haar thuis, of in de stad. Ik nam mijn iPhone weer in mijn hand. “Hey liefste, ik ben gisterenavond vergeten boodschappen te doen en heb geen brood in huis – zullen we nog een keertje gezamenlijk ontbijten? Bij jou of bij mij? Volgende keer betaal ik uiteraard weer! X Josh” – en het sms’je was verstuurd. Ik besloot alvast te gaan douchen. Ik was nog maar net of de badkamer, of de iPhone in mijn hand trilde alweer. Een sms terug van Ellen: “Tuurlijk lieffie, kom er zo aan – met ontbijt! Xx” Mooi, dat was geregeld. Ik deed mijn hemd en boxer uit en gooide het in de was. Toen ik langs de spiegel liep om in de douche te stappen keek ik nog even naar mezelf. “Verdomme Josh, je ziet er goed uit!” Dit keer praatte ik niet tegen mezelf maar zei iemand anders dat. Ik hoorde een stem - terwijl er niemand in huis was. Normaal had ik in dit soort situaties de buurt bij elkaar geschreeuwd omdat ik de kriebels kreeg bij alleen al de gedachte aan rare stemmen, geesten, spoken en andere paranormale dingen. Maar ik bleef rustig – omdat ik de stem kende. Het was een wat oudere mannenstem die heel vertrouwd klonk. Ik kon een nerveus lachje niet onderdrukken – zou het de drank van gisteravond zijn? Ik stapte in de douche, stond net op de douchemat, totdat…

“Nee, Josh, echt waar! Kijk nou eens naar jezelf!”
Ik gleed bijna uit – gezien ik nu wel een beetje schrok. “Wat is dit?” riep ik verbaasd uit. Ik begon te twijfelen of Ellen op een of andere manier niet al was binnengekomen en een grap met me uithaalde. “Ellen! Als dat een grap is dan…” Toen viel het kwartje. Dit was geen grap van Ellen. Ik herkende de stem terug. Het was de stem van Frank. Frank de Rijcke, mijn overleden regisseur, de man die als een soort vaderfiguur zoveel voor mij betekend had. De stem klonk weer door de holle badkamerruimte. “Kijk nou eens in de spiegel, Josh!”
Ik keek in de spiegel en zag…Frank! Ik schrok, maar kon ook een lach van pure, kinderlijke blijdschap over het feit dat ik hem terug zag niet onderdrukken. “Frank…Ben je terug? Hoe kan dit?” Plots realiseerde ik me wat er nou eigenlijk was aan het gebeuren: ik zag een overleden man in de spiegel en hoorde een stem. Mijn kinderlijke lach maakte weer plaats voor de verbazing en ook een stukje woede. Ik was toch niet aan het gek aan het worden?
“Frank, geef eens antwoord, ik ben geen Derek Ogilvie, hoe kan ik jou zien en horen terwijl ik hier in de badkamer sta, poedelnaakt en…” Oh, God, nu realiseerde ik me ook dat ik naakt was en sloeg snel een handdoek om mijn middel. Ik zag een lach op Frank’s gezicht.
“Sorry!” zei Frank lachend. “Maar je moet je gezicht eens zien…”
“Ik KAN mijn eigen gezicht niet zien…” beantwoordde ik, “Want als ik in de spiegel kijk zie ik jou! – HOE KAN DAT?”
Frank zat nog steeds in zijn lachbui. “En dan die hysterische beweging toen je die handdoek voor je piemel sloeg. Josh, toch, ik heb een vrouw en 2 dochters, ofja, die had ik – gezien ik dood ben. Maar goed, mijn punt is: ik wordt niet opgewonden van piemels.”
Ik stond nog steeds stomverbaasd naar ‘mijn’ spiegelbeeld te kijken. Ik zag mijn oude, dode regisseur in de spiegel die over mijn pik was aan het praten. En Frank ging gewoon door.
“En trouwens, waar maak je je nou druk om? Ik heb je groot zien worden. En niet alleen jou, maar ook dat wat daar tussen je benen hangt.”
“Frank…”
“Ik heb er zelfs nog haar op zien groeien.”
“Frank! Hou op met je cynische humor!” – Frank had een apart gevoel van humor waar je van moest houden. Ik hield er van, maar gezien het nog geen 9 uur was geweest en ik in mijn eigen badkamer een geest zag verschijnen, kon ik zo snel even niet heel hard erom lachen. Ik vervolgde mijn reactie naar hem toe: “Frank, ik wil weten hoe het kan dat ik jou in mijn spiegel zie.”
“Omdat jij mij bent!” zei Frank. Deze keer klonk hij resoluut, zonder cynische of op een andere manier grappige ondertoon.
“Josh, ik heb jou zien opgroeien. En ik ben zo vereerd dat ik mee heb mogen helpen aan die carrière van jou. Kijk eens waar je nu staat! En hoe je eruit ziet. Ik val dan wel op vrouwen, maar ik wel zien of er een kerel er goed uitziet of niet. En je ziet er potverdomme goed uit! En laat je nou in godsnaam niet van de wijs brengen door zo’n man als Derek. Hij heeft ook zoveel onzekerheden, en die is hij nu alleen maar op jou aan het botvieren.”
Ik viel van de ene verbazing in de andere. “Ken jij…sorry…Kende jij Derek?”
“Nee, Josh.” zei Frank. “Maar ik kan alles zien van hier boven. Laat je niet uit het veld slaan door hem. Je bent goed bezig, jongen. En ik ben hartstikke trots op je! Ik heb je altijd als een zoon gezien. En, getuige je speech op mijn begrafenis, zag je mij ook als een vader. Weet je dat me dat ontroerde?”
Nu was het mijn beurt om een cynisch grapje te maken. “Terwijl je in je kist lag was je ontroerd? Knap!”
Frank lachte en trok een wenkbrauw omhoog. “Nou probeer ik serieus te zijn en iets moois te zeggen, en nou ontkracht jij het weer.”
Ik lachte. “Mijn excuses…pap.” Frank was zichtbaar geroerd. Ik vervolgde: “Je hebt gelijk. Ik zag en zie jou als een vader, Frank. En ik mis je. Waarom kom je niet gewoon terug?”
“Als dat zo simpel was…” zei Frank. “Het feit dat ik voor jou als geest verschijn is al heel wat, om permanent terug te komen heb ik niet genoeg strippenkaarten.”
Ik lachte weer. “Hebben jullie geen OV chipkaart in de hemel?”
“In de hemel wel, ja.” zei Frank – “Maar ik heb zoveel narigheid uitgespookt dat ze mij rechtstreeks de hel hebben ingereden.” Beide lachten we weer. “Maar met jou komt het wel goed, jongen! Je zult weliswaar nog meer moeilijkheden op je pad krijgen, maar je zult ze overwinnen, geloof me.”
“Nog meer?” zei ik lichtelijk teleurgesteld. “Die Derek haalt me nu al het bloed onder m’n nagels vandaan.”
Frank keek me doordringend aan. “Als ik zeg dat het goed komt dan komt het goed, Josh!”
“Oké, Frank – als jij het zegt.”
Er viel een stilte.
“Ik mis dit, Frank.” zei ik. “Ik mis dit soort gesprekken. Hoe moet ik nu verder?”
“Ach, jochie, je hebt altijd Ashley nog.” Frank bedoelde Ashwin, – bij leven maakte Frank er al een sport van om de jongen steeds met een andere naam te spreken – variërend van Edwin tot Ashley. “Ashwin?” vroeg ik verbaasd. “Heb je dat niet gezien vanaf daarboven? Ashwin is weg, terug naar Amsterdam.”
“Sorry, dat spijt me voor je knul. Hij leek me zo geschikt voor je” zei Frank.
Een beetje bedroefde keek ik omlaag. “Vertel mij wat, ik…” – Frank was weg. Ik zag mezelf weer in de spiegel en realiseerde me dat het nog steeds woensdagmorgen, 8.45 uur was en ik me moest douchen. Typisch Frank: als het een beetje te serieus werd, was hij de hoek om – zelfs als geest. Wat er nou net gebeurd was weet ik niet, maar veel tijd om erover na te denken had ik niet meer: ik moest douchen, dadelijk stond Ellen aan de deur. Ik de sloeg de handdoek af en zette de douchekraan aan. Het warme water stroomde over mijn lichaam en ik zeepte me lekker in. Terwijl ik over mijn lichaam wreef dacht ik toch nog even terug aan het moment net: Frank had gelijk – ik zie er verdomme goed uit!

Ik was nog maar net onder de douche vandaan of de bel ging. Ach, daar is Ellen al! Ik sloeg weer een handdoek om mijn middel en rende richting de voordeur van mijn appartement. Terwijl ik met een handdoek nog mijn haar aan het afdrogen was deed ik de deur open en zei tegen Ellen: “Goeiemorgen, lieffie! Loop maar alvast door richting keuken, ik kom zo.” Ik draaide me alweer om richting badkamer, en keek toevallig nog even uit mijn ooghoek naar de persoon die aan de deur stond…Ik geloofde mijn ogen niet. Dit was Ellen niet. Ik zag een jongen met blond haar, een gezicht vol sproeten en een flinke grijns op zijn gezicht. Uit schrik liet ik mijn handdoek vallen, waardoor de jongen mijn slappe pik kon zien. Zijn grijns werd nog groter.
“Zo, jij bent ook nog niets veranderd. Nog steeds mooi geschoren. Ik hou ervan!” Hij liep gelijk door richting de kamer. Al rondkijkend zei hij: “Ik moet eerlijk zeggen, dit was toch echt heel wat beters dan hetgeen wat ik nu in Amsterdam heb! Misschien had ik toch hier moeten blijven” Ik greep de handdoek weer en was met stomheid geslagen. Wat haalde hij het gore lef vandaan om terug te komen? Ik liep op hem af.
"Wat doe jij hier, Ashwin?"


100% (1/0)
 
Categories: Gay Male
Posted by dutchjerker
2 years ago    Views: 135
Comments (1)
Reply for:
Reply text
Please login or register to post comments.
kaalepittje
retired
2 years ago
super geil tnx