De regisseur (deel 1)

DEEL 1
"Ik hield zo ontzettend veel van je Nathalie!" schreeuwde ik. Keihard. In haar gezicht. De ogen van het bleke meisje werden vochtig. Ze liep de andere kant op. Plots draaide zich om, en met een trillende stem van woede, doch aarzelend omdat ze wist dat zij de schuldige in dit verhaal was, vroeg ze: "Hield? Waarom niet meer 'houdt'? Waar is houd gebleven?"
Ze kwam op me af. "Tom, jij houdt van me."
"Nee, Nathalie! Die liefde heb jij verspeeld." Mijn woorden drongen tot haar door. Maar ik was nog niet klaar. "Ik had verdomme mijn rug nog niet gekeerd, ik was nog niet vertrokken, of je ging naar de wildste feestjes. Je neukte met de een na de andere officier. Een soldaat was zeker niet goed genoeg meer?"
Ze barstte in huilen uit, liet alles gaan, ging helemaal los - wat is ze toch een perfect actrice. Ze begon weer te schreeuwen. "Nee Tom! Het is niet waar! Geloof me nou toch, het zijn leugens! Vuile leugens! En ik hou van je, Tom, en.." Ik zag de onzekerheid in haar ogen, ik kon een lachje niet onderdrukken, en fluisterde haar toe: "En jij houdt ook van.." Meteen wist ze het weer. "En jij houdt ook van mij!" schreeuwde ze en kuste me. En ik ging erin mee. Samen deelden we de ultieme toneelkus.
"Hè verdomme, ik was er echt even helemaal uit." zei ze teleurgesteld. Ik lachte. "Ja, het is ook begrijpelijk dat je je tekst even kwijt bent als je de grote Josh Veluwnaar moet zoenen." Ik kreeg een zachte stomp in mijn maag.
"Hou op, Josh!" zei ze lachend. "Je weet wat voor een hekel ik eraan heb als ik mijn tekst kwijtraak, helemaal in zo'n heftige scène."
"Ellen, nou stop toch eens met zo onzeker te zijn over jezelf. Je hebt niet voor niets de hoofdrol gekregen. Je deed het super. Ik dacht net nog tijdens de scène: wat is het toch een perfect actrice." Ik zag een lieve glimlach op haar gezicht, die plots veranderde in een vals lachje. “Oh, maar…als jij dat dacht terwijl je aan het acteren was, was je je dus ook niet aan het concentreren. Dus eigenlijk is het jouw schuld dat ik mijn tekst kwijt was, HA!” – en weer een zachte stomp in mijn maag. “Mijn schuld?” vroeg ik. “Ik…”
“EH!” riep Ellen. “Ik duld geen tegenspraak, Josh.”
“Ga je nou de bitch uithangen?” vroeg ik.
“Nee, dat kan ik lang niet zo goed als jij. Homo’s zijn nog gemener dan wij vrouwen. En wij kunnen al erg gemeen zijn.”
“Ach, hou toch op!” zei ik lachend en begon haar te kietelen. Ze kraaide het uit. “Stop, Josh, stop, hou op, hou op!”
Ik ging gewoon door met kietelen. “Als jij ophoudt met van die gemene dingen te zeggen.”
“Jaaaa! Genade, genade!” Ik stopte, hoewel Ellen nog steeds bleef doorgaan met lachen.
En als Ellen lachte moest ik nou eenmaal ook altijd lachen. “Ik neem niet aan dat we de scènes nog eens overdoen? We zijn toch te melig nu.”
“Laten we erop houden dat we genoeg gewerkt hebben voor vandaag. Zo’n privérepetities zonder regisseur zijn toch fijn.” zei Ellen terwijl ze een arm om me heen sloeg. “Dat dacht ik toch ook.” zei ik terwijl ik haar een vriendschappelijke kus op de wang gaf. Het is en blijft toch een schat – heerlijk zo’n collega. Soms waren we wel wat gemeen tegen elkaar, maar dat hoort er gewoon bij. Dat realiseerde ik me ook weer bij de volgende opmerking van Ellen. “Nu ik weet dat je homo bent, zoent het wel veel makkelijker. Ik dacht altijd dat je verliefd op me was en me ooit nog de liefde zou verklaren.” – en dat zei ze dan weer met zo’n ondeugende blik in haar ogen. “Zeg nooit nooit, Ellen.”
“Josh, ben je dan bisek…” Ik onderbrak haar al gelijk. “Nee! Geloof me, ik hou wel van vrouwen, maar ik zou er nooit echt een relatie kunnen hebben. Als ik iets met een vrouw zou moeten doen vind ik dat misschien wel fijn – maar het is net als vegetarisch eten. Het is wel lekker maar aan het eind heb je toch trek in een groot stuk vlees.”
“JOSH! Too much details!” Half in de slappe lach liepen we de kantine in.


“Ah, daar komt ons koningskoppel!” zei Thomas lachend, al hangend aan de bar met een glas wijn in de handen. Thomas was een collega-acteur van 21, net één jaartje jonger dan ik. Donkerblond kort haar, een babyface en verder…hoe zal ik het zeggen? Nou ja, geen op- of aanmerkingen zeg maar. Mooie blauwe ogen, een stralende lach en – pikant detail – een goed gevulde boxer. Niet dat ik ooit had gezien wat daarachter zat – ons theatergezelschap heeft ruime kleedkamers met aparte douches – maar Thomas en ik delen regelmatig een kleedkamer. Als hij zich dan stond om te kleden, met alleen nog zijn boxer aan, gaf ik mijn ogen regelmatig de kost. En het viel gewoon ontzettend op dat er iets groots schuil ging achter zijn steevast éénkleurige en strak zittende boxershort. Hij had sowieso een prachtig lijf. Prachtige jongen. Een goed acteur ook, èn homo – wat wil je nog meer? Stiekem had ik er zelfs wel eens over gefantaseerd. En omdat hij nu met zo’n half slapende – maar op de een of andere manier ook wel geile – blik boven zijn glas witte wijn hing sloeg mijn fantasie weer op hol. Ellen en ik waren inmiddels richting bar gelopen, en ook wij hadden beide een wijntje besteld. Toch fijn, zo’n bar in je theater. Thomas was niks dan flauwekul aan het vertellen – het was eerlijk gezegd meer lallen wat hij deed – maar ik bekeek hem rustig, knikte en liet intussen mijn fantasie de vrije loop gaan. Wat is hij toch mooi. Ik bleef in die blauwe kijkers staren. En dat prachtige slanke lichaam van boven tot onder bekijken. En me afvragen wat in die boxer zat. Hè, ik moet ermee ophouden. Ik kan toch wel aan iets anders denken dan de pik van Thomas? Ik neem nog maar een slokje wijn. Oh god, ik ben veel te moe en dan ga ik nu aan de wijn. Fuck, ik denk weer aan hoe de pik van Thomas er misschien uit ziet. Gek eigenlijk. Niet dat ik aan zijn pik denk. Of ja, dat eigenlijk ook, want ik ben normaal helemaal niet zo gericht op alleen maar dat soort dingen. Een prachtjongen als Thomas maakt dat zeker los? Of is het de wijn? Of een combinatie van die twee? Verdomme, mijn gedachten dwalen af. Ik zei – in mijn gedachten – ‘gek eigenlijk’. En ik doelde erop dat het gek is dat ik nooit iets met hem heb aangedurfd. Waarom hebben wij nooit iets samen gedaan?
“Waarom hebben wij nooit iets samen gedaan?” vroeg Thomas.
Dit is wel een heel realistische dagdroom, ik hoor werkelijk de stem van Thomas die dat vraagt. Volgens mij moet ik even terug op aarde komen, als ik al stemmen begin te horen.
“Hé, ik praat tegen je! Aarde aan Josh!”
Oh, god, hij praat echt tegen me. “Ik vroeg me echt af: waarom hebben wij nooit iets samen gedaan?” Mijn adem stokte. Meende hij dat nou echt? “Op toneel, bedoel ik” voegde hij eraan toe. Diepe zucht. Ik zat ergens qua gevoel tussen teleurstelling en geruststelling in. Het klopt wat hij zei. “Inderdaad” zei ik, “we hebben ook nog nooit samen iets gedaan op toneel. En ik vrees ook niet dat het nog snel gaat gebeuren.” Thomas begreep meteen wat ik bedoelde. Onze vorige regisseur, Frank – een vakman pur sang die al jaren ons gezelschap met succes regisseerde en die, hoewel hij 30 jaar ouder was, een van mijn beste vrienden was en mij de kansen gaf die ik nodig had om carrière te maken – stuurde daar wel op aan en had een grote productie in de planning staan met Thomas en mij in de hoofdrollen. Helaas heeft het er niet van mogen komen. Frank overleed een halfjaar geleden. Werd gewoon op een ochtend niet meer wakker. Een hartstilstand – een vredige dood, maar ik vond het verschrikkelijk. Zijn vrouw, die de zakelijk leider was van ons gezelschap, was – en is – kapot van verdriet, en heeft zich teruggetrokken uit ons gezelschap. Het overige bestuur, met nul verstand van theater, besloot uiteraard een nieuwe regisseur aan te trekken. Een regisseur met een uitstekend C.V., maar een eikel eerste klas. 25 jaar, bruine krullen, groenblauwe ogen, een baardje waar hij regelmatig heel irritant aan zat te krabben en arrogantie als meest belangrijke karaktereigenschap. En bovendien totaal niet gecharmeerd van luchtige stukken of komedies – hetgeen waar ons gezelschap zo bekend aan stond – maar alleen de werken van de grote, beroemde – en vaak saaie – toneelschrijvers. Derek was zijn naam. En Derek en ik lagen elkaar niet zo. De eerste zin die hij uitsprak was: “We gaan de boel omgooien.” – gevolgd door “Die Josh heeft de afgelopen jaren genoeg grote rollen gehad. Wordt veel te snel verwend op zo’n jonge leeftijd.” Dat te moeten horen van een regisseur die slechts drie jaar ouder was dan mij schoot mij in het verkeerde keelgat. En sindsdien lagen we elkaar niet. Dus een stuk met mij en Thomas in de hoofdrollen zat er niet in.

“Jezus, wat kan dat joch zeuren!” Collega-actrice Loes riep het niet bepaald zacht. De hele kantine keek om. Loes was 15 jaar ouder dan ik, ofwel net 40. Een prachtige, ervaren actrice, maar met het nodige temperament. Dat bleek ook nu weer. Ze plofte neer op een barkruk en gooide haar handtas naast zich op de grond. “Ik heb met Derek drie kwartier gediscussieerd over mijn laatste monoloog in de 2e akte!” “En, wat was de conclusie?” vroeg Ellen. Loes zuchtte. “Dat er met Derek niet te discussiëren valt.” Ze stond op en begon driftig heen en weer te lopen. “Ik heb géén ego, en ook al is het twee weken voor de première, ik ben echt niet te beroerd om mijn teksten aan te passen. Maar hij gedraagt zich als een klein kind, verdomme! Telkens als ik hem tegensprak zei hij met zo’n bloedirritante smile op z’n gezicht: ‘maar ik heb toch gelijk.’ Gek werd ik van! Hoe oud is die eigenlijk? 25 of zo? Pff! Hij gedraagt zich als iemand van 12!” Ik probeerde Loes te kalmeren. “Loesje, kalm nou!” zei ik. “Derek is nou eenmaal een eikel, die mening deel ik. Maar iemand als jij moet daar toch boven staan?” “Ik weet het, Josh” zei ze, “Ik weet het allemaal. Maar ik heb het gevoel dat die man ons gezelschap heel veel schade kan toebrengen. Jij moet je trouwens ook bij hem melden.” Iedereen werd plots stil. Ik was de enige die er redelijk nuchter onder bleef, maar iedereen keek mij vol verbazing aan. Thomas doorbrak de stilte. “Moet Josh voor een preek van de regisseur op kantoor komen?” Ellen vulde hem aan. “Dat is in al die jaren dat jij speelt nog nooit gebeurd, Josh.” “Ja, vind je het gek?” zei ik. “Toen was Frank er nog. Maar die Derek moet mij gewoon niet. Dat had ik vanaf minuut één al door.”
Ik draaide me om naar Loes. “Met jou heeft hij een scène doorgenomen, maar denk maar niet dat die dat met mij gaat doen.” “Dat denk ik ook niet.” zei Loes.
“Hij zei nog: ‘En Josh komt er niet zo gemakkelijk vanaf als jij.’ Ik dacht nog: makkelijk? Dit was al een hel!” Ik besefte dat ik hier absoluut geen zin in had. Misschien kwam het door de wijn en de lange vermoeiende repetitiedag, maar ik wilde gewoon naar huis. “Prima.” zei ik en dronk mijn glas leeg. “Ik zie het morgen wel.”
“Morgen?” riepen meerdere mensen – als in een koor – tegelijk. “Ga je dan nu niet?” vroeg Ellen. “Nee, het was een lange dag. Derek kan wachten. Als hij me weg wilt hebben, kan hij dat morgen ook nog doen.” Iedereen keek elkaar verbazend aan. “Tot morgen, schatjes!” riep ik en trok de deur achter me dicht.

Thuis. Rust. Eindelijk! Mijn stemming was omgeslagen van blij naar vermoeid en geïrriteerd. Dat gezeur. Ik ben al jaren een van de publiekstrekkers van ons gezelschap, en nu wil die Derek me ontslaan. Natuurlijk kan hij ook een andere reden hebben, maar gezien de spanningen de laatste tijd dermate hoog waren opgelopen kan ik me nauwelijks een andere reden voorstellen. Terwijl ik op mijn bed lag keek ik om mij heen. Leuk hoor, op jezelf wonen. Niet dus. Toen ik nog een vriendje had – toen wel ja. Maar die was ‘m sinds een paar maanden gesmeerd. Terug naar Amsterdam, want daar lagen zijn ‘roots’. Toen ik aan zijn pik lag te zuigen hoorde je hem niet over zijn roots. Als hij dan voor de zoveelste keer over mijn hals was klaargekomen – meneer had een ‘halsfetisj’ sinds hij fan was van vampierenfilms – verklaarden hij me steevast de liefde en zei hij dat ik het beste was wat hem had kunnen overkomen. Eikel. Hij wilde natuurlijk eigenlijk zeggen: de beste die hem kon laten komen – maar ja, dat klinkt minder romantisch. Hè Josh, hou op met die rotgedachten aan je regisseur en aan je ex-vriend. Denk aan mooie dingen. Denk aan Thomas. Ja hoor, daar was die smile weer op m’n gezicht. Maar ik realiseerde me dat ik ontspanning nodig had. Mijn pik was al een aantal dagen alleen tijdens het wassen in de douche aangeraakt, en ik vond dat mijn grote vriend een trekbeurt nodig had. Fantaseren over Thomas kost nog eigenlijk net iets te veel inspanning na zo’n vermoeiende dag. Maar ik had wel zin. De oplossing: porno.

Ik masturbeerde al sinds m’n 13e. Diezelfde periode keek ik ook al naar porno. Hoewel ik al lang wist dat ik op jongens viel had ik tot voor mijn coming out nog steeds de neiging om vooral hetero porno te bekijken. Omdat dat ‘correcter’ voelde – iets wat natuurlijk nergens op sloeg, maar dat was slechts in het begin de voornaamste reden. Later keek ik nog steeds hetero porno, maar dan vooral als er mooie jongens in voorkwamen. Heel stiekem af en toe een gay porno filmpje, maar dat was het dan ook. Na mijn coming out was dat echter over. De volledige overstap naar de gay porno was gemaakt. Mijn dagelijkse ontspanning zat er weer aan te komen: in mijn bureaustoel achter mijn PC mijn pik eens goed onder handen nemen. Terwijl het overzicht met mogelijke clips aan het laden was deed ik mijn broek naar beneden en plofte neer op de stoel. Mijn pik werd al langzaam stijf. Ik was toch best wel trots op die paal van me. Het was geen pornoexemplaar, maar dat hoeft van mij ook niet. Ik heb geleerd tevreden te zijn met wat je hebt, en dat was ik. 16 centimeter lengte in volle erectie, en toch ook wel behoorlijk dik.

Inmiddels had mijn pik zijn volle lengte bereikt, en keek ik naar het scherm. De eerste film die aanklikbaar was, sprak mij dankzij de foto al gelijk aan. Een jonge jongen van 18 á 19, skaterstype met blond haar werd geneukt door een wat forsere, iets oudere kerel van midden 20. Bruine krulletjes, groenblauwe ogen en een baardje. Helemaal mijn type. Hij had wel iets weg van iemand die ik kende, maar ik kon er zo snel de vinger niet op leggen. Maakt ook niet uit. Ik klikte de film aan, en nu begon mijn dagelijks momentje voor jezelf echt. Ik zag hoe de blonde skater en de bruine krullenbol elkaar heftig begonnen te zoenen en te likken. Alleen al de geluiden van hun tongen die in elkaar verstrengeld waren maakte mij geil. Vervolgens werd het alleen maar geiler. De bruine krullenbol bevrijdde zijn pik uit zijn boxer en de blonde skater begon er als een gek op te zuigen. Wat een prachtexemplaar. Heerlijk dik, en een glazende eikel. En dat onschuldige gezichtje van de skater die naar het geile gezicht van de krullenbol keek. Heerlijk. Ze genoten zichtbaar. En ik ook. Niet veel later waren ze reeds aan het neuken. De skater schreeuwde het uit van genot, en ook zijn zeker niet onaardige pik bungelde heen en weer. Oh, wat zijn jongens toch geil. Het duurde niet lang of de krullenbol kwam klaar – in het gezicht van de skater. In zijn mond, over zijn gezichtje – overal kwam zijn romige zaad terecht. Stiekem hoopte ik al een tijdje dat de bruine krullenbol ook een facial zou krijgen, want hem vond ik toch wel het geilst. En mijn verlangen werd waargemaakt: de skater spoot zijn pik helemaal leeg, en bleek nog meer sperma te spuiten als de ander. Wat was dit een zalig gezicht. Ik fantaseerde dat ik degene was die mijn zaad over het gezicht van de bruine krullenbol mocht spuiten, en op dat moment was het bij mij dan ook zover: drie tot vier flinke stralen spoten uit mijn lul. Wat een heerlijk orgasme…Had ik maar zo’n heerlijke jongen bij mij…Bruine krullen, groenblauwe ogen en een baardje: zalig…

Wordt vervolgd...
100% (2/0)
 
Categories: Gay Male
Posted by dutchjerker
2 years ago    Views: 458
Comments (2)
Reply for:
Reply text
Please login or register to post comments.
kaalepittje
retired
2 years ago
coool en geil
2 years ago
superrrrrrrrrrrrrrrr