Het galgenmaal - vrouwelijk perspectief

Ik parkeerde mijn auto. Terwijl ik dat deed zag ik mezelf in mijn achteruitkijkspiegel en ik vroeg me af of ik krankjorum was geworden. Hier zat ik dan, keurig verzorgd, ietwat ondeugend gekleed en net zo nerveus als een maagd op haar huwelijksnacht. Nee, zelfs nog wat nerveuzer. Misschien was wat ik deed op de een of andere manier wel te vergelijken met zoiets. Het is tenslotte ook een overgangsrite.

Ik stapte uit en merkte dat mijn knieën wat knikten. Om niet te vallen moest ik me vastgrijpen aan het portier. Ik sloot mijn ogen en genoot van de zon en de wind op mijn gezicht. Dingen die ik altijd vanzelfsprekend had gevonden. Wind... zonlicht... Je staat er niet bij stil hoeveel het voor je betekent, tot je beseft dat een groep mensen deze dingen moeten missen.

De zware, rode deuren gaven het gebouw niet bepaald een gastvrij uiterlijk en ik voelde me verre van welkom. Maar dat was natuurlijk logisch. Ik had instructies gekregen om me te melden bij het bezoekersloket, dus dat deed ik ook. Ik drukte op een rode knop die buiten hing en hoorde een zoemer. Een intercom: “Ja, Hallo?”
Mijn stem sloeg over toen ik antwoordde: “Hallo, het bezoek voor Decker is hier.” Even was het stil, maar ik meende een vaag gegrinnik te horen. Toen sprong het slot van de deur en kon ik doorlopen.

Ik stapte de gevangenis in en werd meteen opgevangen door een bewaker. Mijn verwachting was dat het een grote brede kerel zou zijn, met een flinke snor en een wapenstok. In plaats daarvan stond er een slanke jongeman, wel in uniform, maar niet zichtbaar gewapend. Ook droeg hij een riem met iets wat ik herkende als een alarmsysteem.

“Komt u maar mee mevrouw.” Zijn stem was zacht en neutraal. Hij nam me mee naar een klein kamertje. Daar stonden alleen een paar stoelen, lelijke plastic gevallen. “Ik laat u even alleen. Ik moet de formulieren nog even ophalen bij de administratie. Eerlijk gezegd hadden we niet verwacht dat u zou komen. Pakt u gerust wat te drinken.” Hij vertrok. Ik zag een koffieautomaat in de hoek, maar ik was niet ontspannen genoeg om koffie te drinken, dus nam ik een bekertje water. Niet te min was dat nog half vol toen hij terug kwam. Hij had een handvol paperassen bij zich en gaf me deze om ze door te lezen. Het was een standaard formulier waarin ik ondertekende dit uit vrije wil te doen, geen wapens of d**gs bij me had, gezond was, etc. Ik vulde alles naar waarheid in en gaf het daarna terug aan de jonge bewaker. Toen was het wachten.

Tenminste, ik hoopte niet dat ze me “het” hier lieten doen, in deze saaie wachtkamer op een stoel. Ik had me toch wel dapper genoeg getoond om iets meer luxe te krijgen.

De deur ging open. Een andere man kwam binnen. Niet Decker, dat zag ik meteen. Deze man stak strak in het pak. Hij had mijn forumlier in zijn handen: “Mevrouw Anna van der Steen?” Ik knikte. “Mijn naam is Bauer, de directeur van deze instelling en belast met de juiste administratieve afhandeling. Ik heb de papieren doorgenomen. Ze zijn allemaal in orde, op één na.” Ik wist al, voordat hij verder ging, wat hij bedoelde. “Het gaat om de laatste vraag. Cameratoezicht. U vult daar ‘nee’ in.” Ik knikte opnieuw. Hij haalde diep adem en ging zitten. “Ik snap dat u dat niet wilt, maar besef wel waar u zich aan blootstelt. Decker is geen aardige man. Dat u hier bent vind ik al vreemd, maar als we u zonder cameratoezicht binnen laten gaan… het is gewoon zelfmoord.” Ik haalde diep adem om een helder en duidelijk antwoord te geven. “Ik waardeer u bezorgdheid, meneer. Maar mijn besluit staat vast. Ik wil niet dat ik opgenomen word. Martin Deckers leven is morgen voorbij, maar dat van mij niet en ik wil niet dat ik morgen op internet sta, terwijl ik seks heb met een ter dood veroordeelde.” De directeur antwoordde niet. Hij keek me alleen doordringend aan en stelde zich waarschijnlijk dezelfde vraag die ik mezelf al dagen stelde: Ben je wel goed bij je hoofd? Daarna haalde hij zijn schouders op en vertrok. Ik bleef alleen achter en ademde langzaam in en uit om mezelf ik de hand te krijgen, wat wonderbaarlijk goed lukte.

De bewaarder kwam de kamer weer binnen. “Alles in orde mevrouw. U kunt nu naar het vertrek toe.” Het vertrek… dat klonk een stuk beter dan “het peeskamertje”. Ik stond op en volgde hem. Het viel me op dat ik niet meer zo nerveus was. Het leek zelfs of ik met elke stap dichterbij hem een stuk zenuwen achterliet en een stuk zekerheid won.

We liepen niet eens zo heel ver. Voor een deur hielden we halt. De bewaarder ontgrendelde de deur. Voor hij opende draaide hij zich echter om en zei: “Weet u het zeker mevrouw? U hoeft het echt niet te doen als de moed u in de schoenen zinkt. U bent hem niets verplicht. U kent hem niet eens.” Ik keek hem recht aan. “Open de deur jongeman. Ik heb de beslissing al genomen. Ik doe het.” Zijn ogen gleden over mijn lichaam. Ik voelde bijna hoe hij me met zijn ogen uitkleedde en zich probeerde voor te stellen wat ik onder mijn jurkje aanhad. Hij herstelde zich echter en stelde de vraag die waarschijnlijk iedereen zou stellen, inclusief ikzelf: “Waarom?”

Ik wist het antwoord niet precies. Er schoten er diverse door mijn hoofd. Humane redenen, zoals het feit dat iedereen het recht heeft te sterven op een manier die hij verkiest of dat ik een genadevolle daad wilde leveren. Ik zou kunnen zeggen dat ik tegen de doodstraf ben en dat dit mijn verzet was. Ik zou hem een egoïstische reden kunnen geven, namelijk dat ik weinig geluk heb met mannen en deze me na het avontuurtje niets meer zou kunnen maken. Ik zou hem zelfs kunnen zeggen dat ik het geil vond. Maar in plaats daarvan zei ik alleen: “Ik weet het niet. Misschien ben ik wel rijp voor het gekkenhuis.” Het was nu zijn beurt om te knikken. Hij gooide de zware deur open en zei: “Wij zijn in de buurt mevrouw. Als u weg wilt hoeft u maar te roepen.”

Ik stapte de ruimte binnen. Ik had verwacht dat er alleen een bed zou staan, maar ik was aangenaam verrast. Behalve een ruim hemelbed met dikke, zachte dekens, stond er ook een tafel met twee stoelen. Op de tafel stonden twee lange champagneglazen en een fles in de champagne koeler.

Ik was alleen. Hij was er niet. Martin Decker… ter dood veroordeeld voor meervoudige moord… en ik ging seks met hem hebben. Het idee had me een knoop in mijn maag bezorgd, maar nu niet meer. Ik voelde me rustig en helemaal niet bang. Het was alsof dit een ander universum was, waarin ik geen angst kende. Maar dat kon misschien omslaan.

Behalve de deur waardoor ik binnen was gekomen, was er nog een tweede deur. Deze leidde ongetwijfeld naar de cellen. Ik ging op een van de stoelen zitten en wachtte. De secondes tikten weg. Ze duurden lang. Even was ik blij voor Decker. Als de seconden voor hem net zo lang duurde als voor mij was hij voorlopig nog niet dood. Maar zelfs aan dit wachten kwam een einde. De deur ging open.

Martin Decker kwam binnen. Hij leek op zijn foto, alleen zijn haar was wat langer en zijn baardje beter bijgeschoren. Een knappe, donkere man. Niet zozeer in uiterlijk, maar hij had iets. Hij was niet groot, maar toch vulde hij de ruimte, het soort man die tussen een groep mannen zou staan en alle blikken zou vangen. Hij had zich gekleed voor de gelegenheid. Zijn kleding bestond uit een strak, zwart t-shirt zonder mouwen en een spijkerbroek. Geen glitter en glamour, maar zoals hij was. Stoer. Mannelijk. Te mannelijk. Ik voelde me onmiddellijk aangetrokken tot hem, zonder dat ik het kon helpen.

“Anna” Hij sprak mijn naam uit met diepe stem. Er klonk weinig emotie door in dat geluid. “Bedankt dat je kwam.”
Ik moest iets terugzeggen, maar wat? “Graag gedaan,” was het eerste dat me te binnen schoot.
“Ik wist niet wat ik hoorde toen ze tegen me zeiden dat ze een vrijwilligster hadden gevonden. Maar nu je hier voor me staat weet ik al helemaal niet wat ik moet denken. Je bent mooi.” Deze conclusie klonk wat minder ontdaan van emotie. Het was alsof hij de apathie van zich afschudde, gevoelens die hij al tijden verstopt had wilde opgraven. Hij keek naar me. De bewaker had dat ook gedaan, uit jaloezie, maar niet met de begeerte van deze man die in zijn laatste uren moest nemen wat hij nemen kon. Hij begon bij mijn enkels, boven mijn hooggehakte schoenen. Mijn jurk liet het grootste deel van mijn benen bloot. Hij zat strak om mijn bovenbenen. Mijn platte buik, gevolg van jaren trainen, kwam er goed in uit. De schouderpartij was ook bloot en de stof spande zich om mijn borsten. Ik had mannen eerder naar me voelen kijken, maar nooit zo openlijk, zo onbeschaamd zoals hij dat deed.

Hij stond nog steeds bij de deur en bleef kijken. Ik wist niet zo goed wat te doen nu. Hij liep naar de tafel toe. “Champagne. Ik wil vieren dat je er bent.” Ik knikte. Hij schonk in en lachte. “Wat een sukkels. Plastic champagne glazen. Ze willen niet dat ik je iets aandoe met een glasscherf. Maar de fles is wel van glas.”

Hij gaf me een glas. Ik nipte aan de champagne. Het was van een goed merk. Hij nam zelf ook een slokje. “Ja… een goed jaar. Ik heb gevraagd om een fatsoenlijk jaar, om je welkom te heten. Deze plaats is erg genoeg en een gebrek aan stijl is al net zo’n doodzonde als de meesten hier op hun geweten hebben. Ik zou zelfs bloemen of chocolade voor je hebben meegenomen, maar ze wilden me niet laten gaan. Ze waren vast bang dat ik te laat terug zou komen voor mijn eigen executie.” Zijn stem klonk rustig terwijl hij zo sprak over zijn eigen naderende dood.

Hij dronk zijn glas leeg en smeet het opeens weg. Ik schrok ervan, maar hij keek niet naar mij. Hij keek naar de camera in de hoek. “Ik heb het nog nooit gedaan met toeschouwers. De vuilakken zullen zich aan je opgeilen.”
Op dat punt kon ik hem gerust stellen. “Ik heb gevraagd de camera’s uit te zetten.” Hij draaide zich naar me toe. In zijn ogen kon ik de verbazing lezen. “Wat bedoel je?” “Ik wilde niet dat er iemand meekeek met ons,” antwoordde ik. Hij hief zijn hand op. Zijn hand streelde even mijn wang, met dankbaarheid in zijn ogen. Maar hij liet me al snel staan. Hij liep naar de camera toe en trok zijn shirt uit. Ik zag zijn gespierde lijf en voelde mezelf tintelen van opwinding. Zelden had ik zo’n mooie man als hij gezien, met een gespierd lichaam en stijlvolle tatoeages. Hij hing zijn shirt over de camera en draaide zich naar me om. Ik kon mezelf net in de hand houden; ik wilde hier niet staan kwijlen bij het zien van zijn lichaam. “Zo. Ze zeggen dan wel tegen jou dat ze die camera uitzetten, maar ik kan je verzekeren dat ze dat niet zullen doen. De grootste schoften tussen deze muren staan voor de tralies, niet erachter. Maar ik hoop dat ze mijn shirt interessant zullen vinden.”

Hij liep op me af. Ik kon nog net op tijd mijn glas wegzetten, voordat hij me omhelsde. Zijn geur vulde mijn neus. Hij rook zoals een man hoort te ruiken. Zijn armen gleden om me heen. Hij bracht zijn lippen vlak bij de mijne, maar hij kuste me niet. “Ik heb je nu helemaal voor mezelf. Niemand kan nog iets voor je doen als ik besluit dat het voorbij is.”
Ik slikte. De angst kwam terug en vermengde zich met opwinding. Ik rilde door allebei. “Ik doe je niks, als beloning voor wat je me aanbiedt. Maar alleen als het goed is. Begrijp je me?” Hij schreeuwde niet terwijl hij dit zei. Zijn armen omhelsden me teder en uit zijn lichaamstaal sprak niets dreigends, maar zijn stem wist me diep vanbinnen te raken. Het raakte de snaar van opwinding door de zwoele, hese toon waarop hij fluisterde, maar ook de snaar van angst, door wat hij zei. “Ik begrijp je,” mijn stem trilde terwijl ik tegen hem praatte. “Ik zal niet tegenvallen.”

Hij zei niets meer. Zijn mond zocht mijn lippen. Ik opende mijn mond en liet zijn tong bij me binnendringen. Hij zoende me hartstochtelijk, omdat hij niets meer te verliezen had. Als hij met zijn tong al zo kon binnendringen, hoe was dat dan met andere lichaamsdelen. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en drukte me tegen hem aan. Zijn borst voelde hard tegen die van mij en dat was niet het enige dat hard was. Zijn handen gleden over mijn rug naar beneden en omvatten mijn billen. Ik droeg een string, dus er was alleen de stof van mijn jurk tussen zijn handen en mijn billen. Hij kneep er een keer hard in, maar stroopte toen mijn jurk op. Zodra zijn handen eronder konden glijden deden ze dat. Toen ik zijn handen over mijn benen voelde glijden, eerst naar onder en toen naar boven, sperde ik mijn ogen even open in emotie, maar hij smoorde alle bezwaren met kussen. Zijn handen vonden mijn string. Hij greep hem beet en trok hem naar benenden. Maar zoals we stonden kon hij hem niet uitrekken. Ik zou eruit moeten stappen.

Hij had het geduld niet. Hij gaf een felle ruk. Ik hoorde de stof scheuren en de druk van het elastiek op mijn benen werd minder en verdween. Hij had mijn slipje van mijn lijf gescheurd. Terwijl we zoenden voelde ik hoe zijn handen weer omhoog gleden, aan de binnenkant van mijn dijen. Ik wilde niet te gretig overkomen, maar mijn kutje verraadde me. Ze was nat geworden van zijn aanwezigheid en aanrakingen. Een hand gleed weer weg om mijn onderrug te ondersteunen, terwijl hij me achterover op de tafel duwde. De andere hand bleef echter tussen mijn dijen bezig. Hij wreef me tussen mijn schaamlippen, waar hij zijn vingers in mijn vocht doopte. Al snel wisten zijn vochtige vingers mijn clitoris te vinden. Hij cirkelde eromheen, met perfecte bewegingen. Hij zorgde ervoor dat hij me nooit direct stimuleerde, waarschijnlijk omdat hij wist dat teveel stimulatie pijn betekende in plaats van genot. Wat zonde dat een minnaar zoals hij niet vrij was.

We bleven zoenen, maar ik werd gedwongen, door de houding waarin hij me hield, steun te zoeken met mijn benen. Mijn handen had ik om zijn nek, een been op de grond, een ander zweefde wat door de lucht, totdat hij de stoel vond waarop ik had gezeten. Zittend op de tafel, één been op de grond, een andere op een stoel en overgeleverd aan de genade van een gevaarlijke man, die me ook nog eens vingerde met handen die bloed vergoten hadden… Ik had me nog nooit zo verdorven gevoeld als op dit ogenblik. Alsof zijn zondes mijn geweten besmeurden, door me zo te betasten. Het voelde….vreemd maar wel lekker.

Hij wilde zijn hoofd langzaam tussen mijn dijen brengen, waarschijnlijk om me te likken, maar hij stopte. “Ik kniel voor niemand die voor me staat,” waren zijn woorden. Nadat hij ze had gezegd tilde hij me op. Alsof ik een kind was droeg hij me naar het bed. Daar legde hij me neer. “Schuif je jurk omhoog,” beval hij me. Ik zag een schittering in zijn ogen die ik niet kon thuisbrengen. Zou hij me iets aandoen als ik niet zou gehoorzamen? Waarom niet? Wat zouden ze hem kunnen doen als hij iets deed? Niets, deze man had werkelijk niets te verliezen. Er was geen keuze, behalve hem te gehoorzamen en dat deed ik dus. Ik schoof mijn jurkje omhoog tot iets onder mijn navel. Mijn kutje was te zien en hij gaf zijn ogen goed de kost. Hij ging tussen mijn benen zitten en schoof zijn handen onder mijn billen. Zonder moeite tilde hij me van het bed af. Mijn schouders rustten nog op het bed, maar mijn onderlijf stak omhoog. Hij leunde voorover. Ik voelde zijn tong over mijn kutje glijden. Hij likte aan mijn schaamlippen en de opening van mijn kutje, maar toen hij merkte hoe nat ik al was liet hij zijn tong omhoog glijden. Hij likte het gebied rondom mijn clitoris met kleine, felle likjes, tot ik het gevoel had dat mijn hele onderlijf in brand stond. Ik duwde mezelf tegen zijn mond aan, zodat hij me beter kon likken. Hij beantwoorde mijn actie door zijn lippen rondom mijn clitje te vouwen en er zachtjes op te zuigen. Ik voelde hoe mijn clitje zich onder haar kapje vandaan liet glijden en hoe zijn tong erlangs gleed. Mijn orgasme kwam sneller dan ik verwachtte, fel en ongetemd. Ik kwam klaar. Al die tijd probeerde ik zo stil mogelijk te doen…

Zodra ik was gekomen liet hij me vallen. De sensatie van zijn zachte lijf verrukte me, maar het geluid wat ik daarna hoorde nog meer. Ik hoorde zijn rits. Toen ik naar hem opkeek had hij zijn broek uitgedaan. Zijn pik was groot en stijf. Hij keek naar me, met een bevel in zijn ogen. Ik wist meteen wat hij wilde. Terwijl hij zich achterover liet vallen kroop ik tussen zijn benen. Ik nam zijn pik in mijn handen en bewoog zijn voorhuid naar achter, zodat zijn eikel bloot kwam te liggen. Terwijl één hand zich om zijn strak gespannen balzak vouwde, bleef ik hem masturberen toen ik mijn vochtige lippen om zijn eikel liet glijden. Zijn pik in mijn mond, het wond me nog meer op dan zijn handen op mijn lijf.

Hij woelde door mijn haar, begeleidde mijn hoofd dat op en neer gleed over zijn lul. Ik hoorde hem niet kreunen, maar zijn buik en borst zwoegde op en neer, ten teken dat ook hij hiervan genoot. Ik keek hem aan terwijl ik doorging met pijpen en zag de goedkeurig in zijn ogen. Ik liet hem niet uit mijn mond glippen om hem te likken, nee ik bleef hem zuigen, totdat hij me zou zeggen wanneer te stoppen. Zelfs als hij me niks zou doen, besloot ik, was hij de baas. Tenslotte was het zijn laatste nacht.

Maar hij kwam niet, zoals ik kwam. Hij liet me wel merken hoe dicht ik hem erbij bracht. Zijn lul zwol op in mijn mond… en toen liet hij me stoppen. Al die tijd had hij geen woord gezegd en ik ook niet. Hij keek alleen naar me, zoals ik tegenover hem zat. “Je borsten,” zei hij, “Ik wil je borsten zien.” Mijn borsten zaten nog steeds in mijn jurk en BH. Ik duwde de top van mijn jurk naar beneden en haakte mijn BH los. Dwaas… ik had uren gezocht naar een opwindend setje voor hem, nu keek hij er nauwelijks naar. Mijn borsten waren nu voor hem te zien, de tepels hard en donker van opwinding. Hij boog voorover en kuste en likte ze, allebei een voor een. Even leek hij de controle over zichzelf en de situatie kwijt te raken, leek te genieten van de aanblik en het gevoel van mijn borsten. Ik genoot op mijn beurt van zijn mond, maar vooral van zijn handen die de onderkant en zijkant van mijn borsten verkenden. De handen die bloed hadden doen vloeien en dat wond me alleen maar meer op. Ik greep naar zijn lul en trok hem zachtjes af, terwijl hij mijn borsten bleef verwennen.

Hij richtte zich opeens op: “Ik wil je staande.” En weer tilde hij me op. Ditmaal zette hij me naast het bed, met mijn rug tegen de muur. Hij tilde mijn been op en stootte. Het was allemaal één vloeiende beweging, vanaf het moment dat hij me beetpakte tot het moment dat hij me opeiste. Hij moest de prijs voor zijn misdaad betalen, maar onderdeel van die prijs was ik en dat liet hij me merken. Hij keek me al die tijd aan, terwijl hij me nam, tot in mijn ziel. Ik kon niet voor hem verborgen houden hoezeer dit me opwond. Mijn natheid, mijn hijgen, mijn nagels in zijn rug en billen, de felheid waarmee ik mijn kut over zijn pik terugstootte en de lust in mijn ogen. Het waren allemaal signalen en hij was te goed om het te negeren. Hij hield me op de rand van een orgasme en zichzelf ook.

Maar toen stopte hij, midden in een stoot. Hij zei: “Klem je been om me heen, druk je tegen me aan.” Zijn handen legde hij op mijn borsten. Hij bleef stoten en doordat hij zo tegen me aanstond stimuleerde hij mijn clitoris. Bij elke stoot gleed zijn hand wat naar beneden, richting mijn kutje. En toen hij eenmaal goed en wel van mijn borst af was ging ook de linkerhand aan het dwalen… richting mijn keel. Ik keek in zijn donkere, onpeilbare ogen… wat ging hij doen?

Hij bleef fel in me stoten. Ik werd aan de ene kant bang, aan de andere kant opgewonden van zijn macht. Wat zou hij met me doen? Was dit een bluf of was dit echt? En waarom werd ik er zo nat van? Zijn linkerhand vond mijn keel, tegelijk met zijn rechterhand die mijn clitoris vond. Toen zijn vingertoppen eroverheen streelden sidderde ik en ik kwam klaar. Zijn hand gleed over mijn keel, liefkozend, strelend. Ik keek hem aan en bleef komen, alsof de tijd niet meer bestond. Totdat zijn gezicht vertrok in een dierlijk grijns. De hand die op mijn clitje lag verdween en pakte mijn dijbeen beet. Hij kneep, hard. Hij kreunde… nee, gromde luid en ik voelde hoe hij zich dieper en dieper in me stootte, terwijl hij ook klaarkwam. Het gevoel van zijn pulserende pik in me was genoeg om me weer te doen komen, een derde keer. De hand om mijn hals liet los en gebald in een vuist beukte hij tegen de muur, uit puur genot en onderdrukt verlangen. Ik besefte dat ik aan de dood was ontsnapt…

Hij maakte zich van me los Er stond spijt in zijn ogen te lezen en dankbaarheid was in zijn stem te horen toen hij zei wat ik dacht: “Had ik je maar buiten gekend.”

Nadat hij me had gehad verliet ik niet meteen de gevangenis. Ik liep eerst rechtstreeks naar het kantoor van de directeur en vulde een gratieverzoek in.


50% (1/1)
 
Categories: Mature
Posted by MindsEye
4 years ago    Views: 93
Comments
Reply for:
Reply text
Please login or register to post comments.
No comments